อภิณหชาดก
	:: สาเหตุที่ตรัสชาดก ::

.......มีชายสองคนเป็นเพื่อนรักกันมาก ชายคนหนึ่งเข้ามาบวชในพระพุทธศาสนา
ส่วนเพื่อนแม้มิได้บวชก็บำเพ็ญตนเป็นอุบาสกทำบุญให้ทานโดยสม่ำเสมอ
ทุกๆ วันเพื่อนที่บวชเป็นพระจะไปฉันอาหารยังเรือนของเพื่อนที่เป็นอุบาสก
เมื่อฉันเสร็จ เพื่อนผู้เป็นอุบาสกจะเดินมาส่งถึงเชตวันมหาวิหารและนั่งสนทนากัน
พอถึงเวลากลับเพื่อนผู้เป็นภิกษุจะเดินไปส่งจนถึงประตูเมือง
ภิกษุทั้งหลายได้สนทนากันที่ธรรมสภาในเรื่องนี้ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเสด็จมา
และทรงสอบถาม เมื่อทรงทราบเรื่องแล้วจึงทรงระลึกชาติด้วยบุพเพนิวาสานุสติญาณ
แล้วพระพุทธองค์ทรงนำ อภิณหชาดก มาตรัสดังนี้

.....การมีเพื่อนเป็นสิ่งดี แต่การติดเพื่อนจะให้โทษ เพราะก่อให้เกิดทุกข์ 2 ประการคือ

.....1. ทุกข์เพราะความคิดถึง

.....2. ทุกข์เพราะเสียการงาน

.....แม้กระทั่งในครอบครัวก็เช่นกัน สามีภรรยาที่ติดฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งมากจนเกินไป
พ่อแม่ที่ติดลูกจนทะนุถนอมและห่วงใยดังไข่ในหินก็ไม่ปาน ย่อมไม่ก่อให้เกิด
ประโยชน์แก่ฝ่ายใดเลย เพราะนอกจากจะสร้างความทุกข์กังวลใจให้ต้อง
ทรมานซึ่งกันและกันเมื่อพรากจากแล้ว ยังทำให้ต่างฝ่ายไม่สามารถเป็น
ตัวของตัวเองได้ เป็นการถ่วงความเจริญก้าวหน้าของกันและกันอีกด้วย
ดังนั้น ใครที่กำลังรักใคร่ในบุคคลใดก็ตาม พึงเตือนตนให้รักแต่พอประมาณ
ส่วนใครที่ไม่ได้รักใคร่ผู้ใด ก็อย่าได้ขวนขวยให้วุ่นวายใจ ให้คิดเสมอว่า
"มากรักก็มากน้ำตา ไม่มีรักก็ไร้น้ำตา"