วันก่อนเข้าไปในร้านหนังสือ ตั้งใจจะซื้อติดมือมาอ่านสักเล่ม แต่พอเข้าไปในร้านแล้วเกิดอยากซื้อมันหมดทุกเล่ม ปกหนังสือเดี๋ยวนี้มีเสน่ห์ เห็นแล้วอยากหยิบอยากจับขึ้นมาอ่าน พอพูดถึงหนังสือ พี่ของผมคนหนึ่งจะนึกถึงสันหนังสือขึ้นมาทันที เหตุผลก็คือหนังสือไม่ว่าจะเขียนดีแค่ไหน ถ้าสันหนังสือไม่แข็งแรง วันหนึ่งหนังสือดี ๆ ก็เป็นแค่เศษกระดาษ เธอเห็นความสำคัญการรวบรวมข้อมูล รู้สึกเสียดายถ้าข้อมูลต้องกระจัดกระจายหรือสูญหายเพราะการรวบรวมตรงนี้ไม่ดีพอ ผมฟังแล้วนึกถามตัวเองว่า ถ้าพูดถึงหนังสือเรานึกถึงอะไร?

ปกติบนโต๊ะของผมจะมีกระดาษที่เย็บเข้าเล่มวางอยู่คู่กัน ๒ เล่มเสมอ เล่มหนึ่งหน้ากระดาษมีตัวอักษรเต็มไปหมด เล่มนี้คือหนังสือ อีกเล่มหนึ่งหน้ากระดาษยังว่าง ๆ เห็นก็รู้ว่าเล่มนี้คือสมุด หนังสือกับสมุดแตกต่างกันตรงที่มีกับไม่มีตัวอักษร ถ้าพูดถึงหนังสือผมจะนึกถึงสมุด โดยเฉพาะสมุดบันทึก นึกถึงในฐานะที่เป็นจุดเริ่มต้นของหนังสือส่วนตัว ที่เราจะได้อ่านในอนาคต ถือเป็นการทบทวนชีวิตที่ผ่านมา ถ้าผมเปรียบชีวิตเป็นหนังสือ สมุดบันทึกก็น่าจะเปรียบได้กับสันหนังสือ เพราะเป็นที่สำหรับรวมข้อมูลเรื่องราวทุกอย่างในชีวิต เราสามารถทำสมุดให้เป็นหนังสือได้ แค่เราเขียนตัวอักษรใส่ลงไป ว่าแต่ว่าเราจะเขียนอะไรใส่ลงไปในสมุดบันทึกของเราดี

โรอัลด์ ดาห์ล นักเขียนขวัญใจของผมคนหนึ่ง เขียนในสมุดบันทึกของเขาไว้ว่า สมุดบันทึกเป็นที่สำหรับให้เขาเขียนเรื่องราวอันเป็นความลับความหวัง และอะไรก็ตามที่ตื่นเต้นซึ่งเกิดขึ้นกับเขาในเวลา ๒๔ ชั่งโมงที่ผ่านไปแต่ละวัน... เป็นเครื่องเตือนให้นึกถึงวันสำคัญในอนาคต และเตือนความจำถึงสิ่งที่ได้เกิดขึ้น เป็นสิ่งที่เราสามารถจดบันทึกความคิด ความหวัง ความกลัว... เท่าที่เราอยากจะเขียนลงไป เขารู้สึกว่าการได้เขียนอะไรลงในสมุดบันทึกนั้นนับว่าเป็นสิ่งสำคัญ ถึงแม้จะไม่ใช่ประวัติศาสตร์แต่ก็เป็นประวัติชีวิตของเราเอง