อักษรแห่งความทรงจำ 

      ในช่วงที่กำลังเขียนต้นฉบับอยู่นี้ ข่าวคราวของ “บิ๊ก ดีทูบี” เป็น Talk of the town ที่ทุกเช้าจะต้องมีสักคน เปิดประเด็นเรื่องบิ๊กขึ้นมาด้วยความห่วงใย และทุกคนที่ได้ยินก็จะร่วมวงสนทนาอย่างเต็มใจและเอาใจช่วย ขอให้ปาฏิหาริย์มีจริง
      ดิฉันเป็นคนหนึ่งที่ใจจดจ่อรอคอยฟังข่าวนักร้องหนุ่มที่เคยมาเป็นอาสาสมัครรับบุญในงานบุญใหญ่หลายครั้ง คิดถึงเรื่องบิ๊กแล้วหวนนึกถึงเรื่องราวในหนังสือเล่มหนึ่งที่เคยอ่านเมื่อหลายปีก่อน เป็นเรื่องของหนูน้ำผึ้ง เด็กนักเรียน นักกีฬาคนเก่งของโรงเรียน ที่เช้าวันหนึ่งคุณแม่เธอมาพบอาจารย์ใหญ่พร้อมกับเล่าเรื่องที่ทำให้เกิดความไม่สบายใจให้ฟัง ว่าเมื่อวันก่อนเปิดประตูเข้าไปในบ้านเห็นชายตัวดำ ร่างสูงใหญ่ นุ่งหยักรั้งสีแดง ยืนหันหลังให้ คุณแม่หนูน้ำผึ้ง ตกใจหวีดร้องขึ้น ภาพตรงหน้าก็หายไป
      เมื่อเกิดเรื่องนี้ขึ้น คุณแม่หนูน้ำผึ้งจึงมาปรึกษาอาจารย์ใหญ่ผู้ฝักใฝ่ธรรมะ อาจารย์สอบถามว่าที่บ้านมีใคร ป่วยไข้หรือไม่ คำตอบคือไม่มี ต่อมาอีก ๒-๓ วัน หนูน้ำผึ้งต้องเข้าโรงพยาบาลอย่างกะทันหัน เพราะเป็นบาดทะยัก ในสมัยนั้นทางรอดมีน้อยเหลือเกิน อาจารย์ใหญ่ท่านนั้นจึงบอกให้ทั้งคุณพ่อ คุณแม่ของน้ำผึ้งรักษาศีล ๘ ตั้งจิต อธิษฐานขอบุญช่วยลูกให้รอดแล้วจะบวชให้ และตั้งใจทำทาน รักษาศีล เจริญสมาธิภาวนา สุดท้ายของเรื่องนี้ ปาฏิหาริย์มีจริง!
      ดิฉันไปที่ตู้หนังสือค้นหาหนังสือเล่มดังกล่าว นำออกมาอ่านอีกครั้ง หนังสือเล่มนี้ยังมีเรื่องราวที่น่าสนใจ อีกมาก เช่น
      “คุณแคแสด” ชื่อนี้ที่มีเรื่องราวให้เล่าขาน สำหรับคนในยุคที่ไปปฏิบัติธรรมบนดอยสุเทพ แทนที่จะเป็น พนาวัฒน์อย่างในปัจจุบัน เรื่องราวของคุณแคแสดเป็นที่กล่าวขวัญกันอย่างกว้างขวาง ถ้าใครจุดประเด็นเรื่องนี้ขึ้น ในวงสนทนาเวลากลางวัน ก็จะมีคนร่วมวงพูดคุยด้วย แต่ถ้าเป็นเวลากลางคืน ท่ามกลางเสียงหริ่งหรีดเรไรชวนให้ขนลุก คนเริ่มเรื่องอาจจะถูกค่อนขอดเอาได้ว่าพูดไม่ถูกกาล บรรยากาศของสถานที่ปฏิบัติธรรมบนดอยสุเทพกับเรื่องราว คลาสสิกของคุณแคแสด น่าสนใจ น่าติดตาม
      หนังสือดีในมือดิฉันเล่มนี้ คือ หนังสือ จากความทรงจำ ของ อุบาสิกาถวิล (บุญทรง) วัติรางกูล หรือที่เรา เรียกกันติดปากว่า “ป้าหวิน” ท่านเป็นชาวจังหวัดราชบุรี เกิดในครอบครัวแม่พิมพ์ของชาติ คือ คุณพ่อคุณแม่เป็นครู ทั้งสองท่าน จึงไม่น่าแปลกใจที่คุณป้าเป็นคนเรียนหนังสือเก่ง สอบได้ที่ ๑ ของโรงเรียนสตรีประจำจังหวัด จนได้รับ ทุนการศึกษาต่อที่โรงเรียนฝึกหัดครูที่กรุงเทพฯ และเข้าศึกษาต่อที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สำเร็จอักษรศาสตร์บัณฑิต และครุศาสตร์บัณฑิต เกียรตินิยม
      คุณป้าถวิล เข้ารับราชการครูในกระทรวงศึกษา ในระหว่างนั้นคุณป้าเป็นกำลังสำคัญในการก่อตั้ง วัดพระธรรมกาย คุณป้ามีส่วนสำคัญในการติดต่อประสานงานจนกระทั่งได้รับบริจาคที่ดินผืนแรก ๑๙๖ ไร่
      เรื่องราวที่ผ่านมาในชีวิตของคุณป้า ทั้งในหน้าที่การงานของครู และหน้าที่ของชีวิต คือ การสร้างบารมี ล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องที่ควรค่าแก่การเรียนรู้ โชคดีเหลือเกินที่คุณป้าเป็นผู้มีความสามารถถ่ายทอดประสบการณ์ชีวิต ทั้งการบรรยายและการเขียนได้อย่างดีเยี่ยม เรื่องราวที่เป็นทั้งประวัติศาสตร์และกฎแห่งกรรมจึงได้รับการถ่ายทอด เป็นหนังสือดีที่มีแฟน ๆ ติดตามอ่านกันอย่างมากมาย
      น่าเสียดายที่เวลาของชีวิตหนึ่งนั้นสั้นนัก คุณป้าจากพวกเราไปอย่างสงบในวันที่ ๗ พฤศจิกายน ๒๕๔๓ ด้วยอายุเพียง ๖๕ ปี กับ ๑๑ เดือน สิ่งที่คุณป้าฝากไว้ให้กับนักสร้างบารมีรุ่นลูก รุ่นหลาน คือ ตัวอักษรแห่ง ความทรงจำ...จากความทรงจำ