ครั้งหนึ่งนานมาแล้วในป่าแห่งหนึ่งมีหมู่บ้านเล็ก ๆ ซึ่งมีชาวบ้านอยู่ราว ๆ ยี่สิบหลังคาเรือน หนึ่งในจำนวนนั้นคือลุงแก่ ๆ คนหนึ่งชื่อลุงโชค ลุงโชคมีนาผืนเล็ก ๆ เช่นเดียวกับคนอื่น ๆ นอกจากนี้ลุงก็มีลูกชายอายุยี่สิบปี เป็นคนคอยช่วยทำงาน และมีวัวสองตัวขังอยู่ในคอกหน้าบ้าน คืนหนึ่งลุงบังเอิญลืมปิดประตูคอกวัวไว้ ตอนเช้าวันถัดมาก็มีม้าป่าหลงฝูงพลัดเข้ามาในคอกวัว ลุงตื่นมาพบจึงปิดคอกไว้แล้วยึดม้าไว้เป็นเจ้าของ เพื่อนบ้านของลุงต่างตื่นเต้นและพูดกับลุงว่า “ลุงนี่โชคดีสมชื่อ อยู่ดี ๆ ได้ม้ามาฟรี ๆ” ลุงแกก็บ่นพึมพำอย่างไม่สนใจไยดีกับคำพูดของชาวบ้านว่า “โชคดีหรือโชคร้ายก็ไม่รู้” วันถัดมาปรากฏว่ามีชาวบ้านบางคนอิจฉาลุง จึงมาปล่อยม้าออกจากคอกของลุงแล้วก็พูดแซดว่า “ลุงโชคนี่โชคร้ายจริงน่าสงสารจัง” ลุงแกก็บ่นพึมพำอย่างไม่สนใจไยดีกับ คำพูดของชาวบ้านว่า “โชคดีหรือโชคร้ายก็ไม่รู้”
      บ่ายวันนั้นปรากฏว่าม้าตัวนั้นกลับมาพร้อมพาฝูงม้าป่าอีกห้าตัวมาด้วย เช่นเคย เหล่าเพื่อนบ้านของลุงต่างตื่นเต้นกัน ยกใหญ่และพูดกับลุงว่า “ลุงนี่โชคดีกลับมาเข้าข้างแล้วละ คราวนี้ได้ม้ามาฟรี ๆ เพิ่มอีกตั้งหลายตัว” แกก็บ่นพึมพำอย่างไม่สนใจ ไยดีกับคำพูดของชาวบ้านว่า “โชคดีหรือโชคร้ายก็ไม่รู้”
      เย็นวันนั้นลูกชายของลุงอยากจะลองหัดขี่ม้าป่าดูบ้างจึงนำเจ้าม้าป่าตัวแรกไปลองหัดขี่ดู ปรากฏว่าเจ้าม้ามันพยศ จนลูกชายของลุงกระเด็นตกลงจากหลังม้า ทำให้หลังเคล็ด เพื่อนบ้านต้องช่วยกันหามเข้ามานอนพักในบ้าน ชาวบ้านก็พูดกันว่า “ลุงโชคร้ายอีกแล้ว คราวนี้ลูกชายคงต้องนอนพักอีกหลายวัน ลุงคงต้องทำนาด้วยตัวเองโดยขาดแรงลูกชายซะแล้ว” ลุงแกก็บ่น พึมพำอย่างไม่สนใจไยดีกับคำพูดของชาวบ้านว่า “โชคดีหรือโชคร้ายก็ไม่รู้”       อีกวันถัดมามีกองทหารเดินทางมายังหมู่บ้าน และทำการเกณฑ์เด็กหนุ่มในหมู่บ้านทั้งหมดไปเป็นทหารเพื่อทำสงครามกับ ศัตรู ยกเว้นแต่ลูกชายลุงเท่านั้นซึ่งกำลังนอนซมอยู่ หลังจากทหารจากไป เหล่าชาวบ้านก็มาที่บ้านลุงอีกแล้วก็ตัดพ้อว่า “ลุงนั้น โชคดีเป็นบ้าไม่ต้องเสียลูกชายไปเป็นทหาร เลยมีคนช่วยทำนาไปอีกหลายฤดู” ลุงแกก็บ่นพึมพำอย่างไม่สนใจไยดีกับคำพูด ของชาวบ้านเช่นเคยว่า “โชคดีหรือโชคร้ายก็ไม่รู้”
      น้อง ๆ ครับ การสร้างบารมีของเรา อาจจะเป็นคล้าย ๆ เรื่องสั้นที่พี่ blue sky นำมาฝาก บางทีอาจจะเจอเหตุการณ์ที่เรา คิดว่ามันเป็นโชคร้าย เป็นอุปสรรคขัดขวางการสร้างความดี แต่ใครจะไปรู้ว่ามันอาจจะมีความโชคดีอย่างอื่นที่ซ่อนอยู่เหมือนกับ ลุงโชคก็เป็นได้ สิ่งที่เราควรหลีกเลี่ยงก็คือ การถามตัวเองว่า “ทำไมเราโชคร้ายอย่างนี้ สิ่งนี้จึงมาเกิดกับเราในตอนนี้” เพราะคำถามนี้ มันก็ไม่ทำอะไรให้มันดีขึ้นเลย ในทางกลับกัน คำถามที่เราควรถามกับตัวเราก็คือ “เราน่าจะได้เรียนรู้อะไรจากเหตุการณ์นี้บ้าง” เราอาจจะไม่ได้คำตอบทันที แต่สักวันหนึ่ง เราคงจะได้คำตอบอย่างลุงโชคก็ได้