ปัน : นางสาวติ๊งหลิ่ง ปั่น : คมน์ ปรายณ ปั้น : คิตตี้ โชว์         

ตอน หนังสือมีชีวิต

คนที่สายตาของฉันกำลังมองอยู่ในขณะนี้ เธอเป็นสาวน้อยน่ารักน่าเอ็นดูคนหนึ่ง ความน่ารักของเธอ ทำให้ฉันอยากเข้าไปทักทาย พูดคุยทำความรู้จัก และวันนี้ก็เป็นวันแรกของการได้รับโอกาสมาปฏิบัติธรรมพิเศษร่วมกับเพื่อน ๆ อาสาสมัครบนดอยสูง การที่ได้รู้จักเพื่อนเพิ่มขึ้นในระหว่างหนึ่งสัปดาห์ที่อยู่นี้คงจะดีไม่น้อย ฉันเดินส่งยิ้มเข้าไปทักทายเธอคนนั้น “สวัสดีค่ะน้องชื่ออะไร เป็นอาสาสมัครแผนกอะไรคะ” ความคาดหวังที่ว่า จะได้รับคำตอบจากน้ำเสียงอันสดใสผ่านดวงหน้าที่น่ารักนั้นก็พลันสลาย เมื่อเธอคนนั้น เดินเลี่ยงออกไปโดยไม่พูดไม่จาอะไรเลย ฉันรู้สึกงงนิด ๆ นี่ฉันได้พูดอะไรผิดไปหรือเปล่า ไม่เป็นไรน้องอาจเขินอาย เพราะเพิ่งเห็นหน้ากันเป็นครั้งแรก วันต่อมา ฉันได้เดินเข้าไปทักทายเธออีกครั้ง ด้วยสีหน้าและอาการที่กรองมาแล้วอย่างดี แต่ผลก็เป็นเหมือนครั้งแรก เธอเดินผละออกไปโดยไม่พูดไม่จาอะไรเลยสักคำ ‘เอาล่ะไม่เป็นไรหรอก เมื่อเค้าไม่อยากคุยกับเรา ต่อไปนี้ก็ไม่ต้องคุยกันล่ะน่ะ’ ดิฉันคิด แต่ก็ไม่วายที่จะคอยสังเกตดูเค้าอยู่ห่าง ๆ รู้สึกว่าเค้าจะเงียบเกินไปน่ะ ไม่เห็นค่อยพูดค่อยจาอะไรกับใครเลย ‘เฮ้อหยิ่งไม่เบานี่’…….. วันที่สี่ของการปฏิบัติธรรมทริปนี้ มีพระอาจารย์ท่านเมตตามาลงแนะนำธรรมะ ถามประสบการณ์ภายในด้วย พอถึงน้องคนนี้ก็เอาละสิ ฉันอยากจะรู้เหลือเกินว่าเธอจะตอบพระอาจารย์ยังไง และปรากฏว่าเธอนิ่งค่ะ ถามอย่างไรก็เงียบไม่ตอบ ซึ่งก็ทำให้ฉันได้คำตอบในภายหลังว่า ‘เธอพูดไม่ได้ค่ะ’ ฉันรู้สึกผิดค่ะที่มองน้องเค้าผิดไป คิดว่าเค้าหยิ่ง มนุษยสัมพันธ์ไม่ดี หรือไม่มีมารยาท แล้วก็อะไร ๆ อีกสารพัด วันต่อมา เราก็เริ่มคุยกัน โดยผ่านตัวหนังสือ ได้รู้จักชื่อเค้า ตอนนี้เธออายุ ๑๑ ขวบแล้วค่ะ พูดไม่ได้มาตั้งแต่กำเนิด แต่สิ่งที่ทำให้ดิฉันทึ่งก็คือ เธอมาสมัครเป็นอาสาสมัครแผนกมัคคุเทศก์ ที่ต้องทำหน้าที่พูดบรรยายในการพาสาธุชนชมวัด ดิฉันถามเค้าว่า ทำไมถึงมาสมัครอยู่แผนกนี้ เธอตอบว่า “หนูฝันว่าสักวันหนูจะต้องพูดให้ได้ และหนูจะพาสาธุชนไปชมวัด แล้วฟังหนูพูดค่ะ” ไม่รู้ว่าคนอื่นจะคิดอย่างไรกับคำตอบประโยคนี้นะคะ แต่สำหรับฉัน ดูช่างเป็นคำที่มีพลังเหลือเกิน ทั้งสีหน้าแววตา และลายมือที่บรรจงเขียนคำตอบลงไปนั้น หนักแน่น มุ่งมั่น และชัดเจน ฉันอยากจะบอกว่าชีวิตของเธอเหมือนหนังสือค่ะ ไม่มีเสียง ไม่มีการกู่ตะโกนเรียกร้องให้ใครได้รู้จัก แต่เราต้องเข้าไปอ่านเอง และหนังสือเล่มนี้ยิ่งอ่าน ยิ่งมีคุณค่าให้อะไรดี ๆ ต่อชีวิตมาก เพราะเธอคือหนังสือที่มีชีวิตค่ะ