หน้าแรก
 
ตอน หอกกับโล่.. พิมพ์
๓๐ มีนาคม ๒๕๔๙

 

                               monggon490331.jpg

      มีอยู่วันหนึ่ง ช่างทำอาวุธคนหนึ่งในแคว้นฉู่ นำหอกกับโล่ไปขายในตลาด หอกและโล่ของเขาทำขึ้นอย่างประณีตงดงามมาก ฝีปากของเขาก็ไม่เลวทีเดียว ดังนั้นในไม่ช้าจึงมีผู้คนรุมล้อมดูมากมาย

 

เขาหยิบหอกขึ้นมา ป่าวประกาศโฆษณากับทุกคนว่า...

 

หอกของฉันเป็นหอกที่คมที่สุดในแผ่นดิน ไม่มีอะไรที่มันแทงไม่ทะลุ ใครซื้อมันไว้ในครอบครองแล้วละก็ ถ้าไปล่าสัตว์ รับรองว่าจะต้องหามสัตว์กลับจนไหล่ลู่ทีเดียว มิฉะนั้นหากไปรบก็รับรองว่าจะต้องประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่

 

แม้ทุกคนจะสนใจที่เขาพูดมาก แต่ก็ไม่มีใครซื้อ ดังนั้นเขาจึงวางหอกเล่มนั้นลง หยิบโล่ขึ้นมา พูดกับทุกคนว่า

 

ทุกท่านดู โล่อันนี้ทำขึ้นจากหนังสัตว์ที่ดีที่สุด เป็นโล่ที่เหนียวแน่นทนทานที่สุดในใต้ฟ้า ไม่ว่าอาวุธอะไรก็ไม่สามารถแทงทะลุมันได้

 

เขาเอาโล่อันนั้นส่งให้ทุกคนดูต่อๆ กันไป หวังว่าจะมีใครสักคนซื้อ ขณะที่โล่อันนั้นส่งถึงมือของเด็กชายคนหนึ่ง เด็กคนนั้นพิจารณาดูโล่อันนั้นอย่างสนใจ รู้สึกชอบโล่นั้นมาก แต่ทันใดนั้นเอง บนใบหน้าของเด็กก็แสดงออกถึงความฉงนสนเท่ห์ขึ้นมา หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เด็กคนนั้นก็ถามช่างทำอาวุธว่า

 

ท่านเพิ่งพูดหยกๆ ว่าหอกของท่านเป็นหอกที่คมที่สุดในแผ่นดิน ไม่มีอะไรที่มันแทงไม่ทะลุ ใช่ไหม

 

ช่างทำอาวุธตอบว่า

 

ไม่ผิดแม้แต่น้อย จะให้ฉันส่งหอกให้เธอชมไหม

 

เด็กคนนั้นถามต่อว่า

 

แต่ท่านก็บอกอีกว่าโล่ของท่านเหนียวแน่นทนทานที่สุดในใต้ฟ้า ไม่มีอะไรสามารถแทงทะลุมันได้ ใช่ไหม

 

ช่างทำอาวุธตอบว่า เออ...

 

เด็กถามต่อด้วยสีหน้าที่แสดงความสงสัยว่า ผมหมายความว่า ถ้าใช้หอกของท่านแทงโล่ของท่าน ผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร

 

ผู้คนที่รุมล้อมอยู่ฟังแล้วต่างก็หัวเราะกันอย่างครื้นเครง ช่างทำอาวุธคนนั้นอายจนหน้าแดงหูแดง พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว

 

 

ท่านสาธุชนทั้งหลาย...

 

 

เราอย่าเป็นคนขี้โอ่ ชอบโอ้อวดกันนะ จะพูดจะแสดงอะไรก็ว่าไปตามเนื้อผ้า อย่าใส่สีตีไข่ เราจะได้ไม่ต้องอับอายขายหน้า เดือดร้อนในภายหลัง และขอให้แสดงออกมาตามที่เป็นจริง โดยแฝงไว้ด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตน เราจะได้รับความเคารพยกย่องเกรงใจจากบุคคลอื่น และอยู่อย่างเป็นสุข

 

 

กุหา ถทฺธา ลปา สิงฺคี อุนฺนฬา จาสมาหิตา

 

น เต ธมฺเม วิรูหนฺติ สมฺมาสมฺพุทฺธเทสิเต

 

คนหลอกลวง เย่อหยิ่ง เพ้อเจ้อ ขี้โอ่ อวดดี และไม่ตั้งมั่น

 

ย่อมไม่งอกงามในธรรมที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดงแล้ว

 

(องฺ. จตุกฺก. 21/36)

 

แก้ไขล่าสุดเมื่อ ( ๑๑ เมษายน ๒๕๔๙ )
แนะนำติชมเว็บไซต์  
www.kalyanamitra.org