สภาพใจที่จะไปถึงที่สุดแห่งธรรม ต้องเป็นสภาพใจที่ไร้กังวล
ไม่ติดในคน สัตว์ สิ่งของ เยือกเย็นเป็นนิตย์ สะอาด บริสุทธิ์ ผ่องใส
มีความสุขตลอดกาล

ไม่ว่าจะอยู่ในอิริยาบถใด มีความรู้สึกไม่ต้องการอะไรเลย
แค่อาสนะหนึ่งผืน ที่นั่งแคบๆ ไม่เกิน ๑ ตารางเมตร
ที่นอนไม่เกิน ๒ ตารางเมตร

อาหารแค่กันตาย รสชาติไม่คำนึงถึง แล้วก็ไม่ยินดียินร้ายอะไร
ไม่ว่าใครจะกระทุ้งกระแทกแค่ไหน ก็ไม่กระทบกระเทือน

ใจนิ่งเฉย รู้สึกสดชื่นตลอดเวลา และเวลาเราดูอะไรก็สักแต่ว่าดู
ไม่มีความรู้สึกพัวพัน ผูกพัน

นั่นแหละ... เป็นสภาพใจที่เหมาะสมที่จะไปที่สุดแห่งธรรม

• สัตว์โลกที่ยืน นั่ง นอน หรือเดินอยู่นี้
  มิใช่อายุสังขารเท่านั้นที่ติดตามไป
  แม้วัยก็เสื่อมลงไปทุกขณะที่หลับตาและลืมตาอยู่

อนนุโสจิยชาดก ขุ.ชา.มก.๕๘/๕๖

โอวาทพระเดชพระคุณพระราชภาวนาวิสุทธิ์
วันที่ ๘ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๓๙