| อย่าตั้งตัวเป็นนักเทศน์ |
|
| ๒๗ ธันวาคม ๒๕๕๔ | |
|
บางคนกลัวท่านตกนรกมาก เห็นท่านฆ่าสัตว์ตัดชีวิต ขี้เหล้าเมายา พูดไม่รู้เรื่อง ห้ามก็ไม่ฟัง เลยด่าเข้าให้ ด่าพ่อด่าแม่ไม่เอานะ เดี๋ยวมะเร็งขึ้นปากตาย ด่าพ่อด่าแม่นี่บาปหนัก ภพต่อไปเถอะพูดภาษคนไม่ได้ ได้แต่เห่าแต่หอน แล้วพวกเรานักปฏิบัติธรรมจะพูดธรรมแต่ละครั้ง ถ้าจะให้ได้ผลดีต้องดูจังหวะให้ดี เดี๋ยวตกธรรมาสน์เอาง่ายๆ อาตมาบวชแล้วเคยไปคุยกับโยมพ่อ ถามท่านว่า ท่านนั่งเงียบไปสักพัก แล้วก็ได้คำตอบมาสะใจดีเหมือนกัน ท่านว่า เด็กวัดรุ่นโตคนหนึ่งไปเจอคมเฉือนคมเหมือนกัน เขากลับบ้านไปเยี่ยมแม่ คุยไปคุยมา ก็ถามท่านไปคำหนึ่งว่า ท่านตอบว่าอย่างไรรู้ไหม ท่านว่า โดนไม้นี้กันมาแล้ว ตกลงคราวหลังกลับไปเยี่ยมบ้านจะพูดอะไรต้องดูทิศทางลมกันหลายรอบ เรื่องไม่ดีบางอย่างกำลังใจท่านไม่พอทำให้เลิกยาก เราต้องทำตัวให้ท่านรัก ให้ท่านเกรงใจ ดีที่สุดให้ท่านสงสารเราด้วย บางทีต้องใช้เหลี่ยมคูเข้าช่วยนิดหน่อย ก็ทำให้ท่านเลิกละนิสัยไม่ดีบางอย่างลงได้เหมือนกัน อย่างเช่นท่านติดเหล้าตั้งแต่หนุ่มจนแก่ จะให้ท่านเลิก บางทีเราต้องใจแข็งไม่ไปซื้อให้ เราไม่ซื้อให้ ท่านก็ไม่ยอมหยุด ใช้คนอื่นไปซื้อ ใช้น้องเราบ้างหลานเราบ้าง เราก็ต้องไปบังคับลูก บังคับหลานไม่ให้ไปซื้อ คนไหนไปซื้อก็เอ็ดก็ตีมันเข้าไป เดี๋ยวท่านก็สงสารน้องสงสารหลาน แต่ชังน้ำหน้าเราชะมัด แล้วเราก็ต้องอธิบายให้หลานฟังให้น้องฟังด้วยนะ ถ้าตามใจท่านจะเสียหายอย่างนั้นอย่างนี้ ถ้าท่านยังไม่หมดความพยายาม ไปใช้ลูกจ้าง ใช้คนรับใช้ของเราเข้าอีก เราก็ต้องทำขึงขัง ขู่คนของเราให้ท่านได้ยิน จะไล่ออกบ้าง จะอะไรบ้าง เดี๋ยวท่านก็สงสารคนใช้ เลิกราไปเอง บางคราวก็มีความจำเป็นต้องปล่อยให้คนใช้เป็นแพะรับบาปไปเหมือนกัน ทำอย่างไรได้ อยากช่วยพ่อช่วยแม่ให้พ้นนรก เราก็ต้องเด็ดขาด แต่ระวังอย่าไปบ่นไปว่าท่านเข้า เดี๋ยวเราเองนั่นแหละจะตกนรก |
|
| แก้ไขล่าสุดเมื่อ ( ๒๖ ธันวาคม ๒๕๕๔ ) |
