กัลยาณมิตร

"5 อานิสงส์การดูแลพระภิกษุหรือนักบวชอาพาธ"
ตามพระไตรปิฎกและอรรถกถา

1. ได้ชื่อว่าอุปัฏฐากพระพุทธเจ้า

เพราะพระผู้มีพระภาคตรัสว่า

“โย ภิกฺขเว ภิกฺขุํ อาพาธิกํ อุปฏฺฐเปยฺย อหํสํ ภิกฺขเว อุปฏฺฐเปยฺโย”
แปลว่า "ภิกษุทั้งหลาย ผู้ใดพยาบาลภิกษุอาพาธ ผู้นั้นชื่อว่าพยาบาลเรา"

 (พระไตรปิฎก เล่ม 4 วินัยปิฎก มหาวรรค ภาค 1)

2. ได้บุญใหญ่ เกิดมหากุศล

เพราะเป็นกุศลเจตนาอันเลิศที่เกื้อกูลต่อผู้บำเพ็ญเพียรโดยตรง อรรถกถากล่าวว่าเป็นการได้บุญใหญ่ ทำให้อายุยืน มีสุขภาพแข็งแรง และได้ส่วนแห่งกุศลที่พระสงฆ์ผู้ถูกพยาบาลบำเพ็ญไว้ด้วย
(สมันตปาสาทิกา อรรถกถาพระวินัย เล่ม 2)

3. ได้มีพรหมวิหารธรรมบังเกิดขึ้น

คือ เมตตา กรุณา ซึ่งเป็นพื้นฐานของพรหมวิหารธรรมทั้งสี่ ทำให้เป็นเหตุสั่งสมบุญฝึกเมตตาบารมีอย่างต่อเนื่อง นอกจากนี้ ยังเป็นบทฝึกจิตใจให้ใฝ่ในธรรมเพื่อการบรรลุธรรม

4. สืบทอดอายุพระพุทธศาสนา

เพราะเมื่อภิกษุอาพาธได้รับการพยาบาล ย่อมมีโอกาสหายจากโรค มีชีวิตยืนยาว สามารถบำเพ็ญสมณธรรมและสืบต่อพระศาสนาได้ จึงชื่อว่าผู้พยาบาลมีส่วนร่วมสืบพระศาสนาให้ดำรงอยู่

5. จะบังเกิดในสุคติ มีความสุขทุกภพชาติ

อานิสงส์นี้ส่งผลในภายหน้า ให้ได้รับความสุข ความสะดวกสบาย และความเกื้อกูลในทุกภพชาติ จนถึงพระนิพพาน

สรุป

การพยาบาลภิกษุอาพาธ เป็นการสั่งสมบุญกุศลยิ่งใหญ่ที่พระพุทธเจ้าทรงสรรเสริญ ว่าเปรียบเสมือนการอุปัฏฐากพระองค์เอง ย่อมเป็นเหตุให้เกิดบุญมหาศาล ทั้งยังเป็นการบำเพ็ญเมตตากรุณา สืบทอดพระศาสนา และทำให้มีสุคติสวรรค์เป็นที่ไปในภายหน้า
จนกระทั่งถึงพระนิพพาน

 ที่มา

• พระไตรปิฎก เล่ม 4 พระวินัยปิฎก มหาวรรค ภาค 1 เรื่อง “ภิกษุอาพาธ” (ฉบับ มมร.)
• สมันตปาสาทิกา อรรถกถาพระวินัย เล่ม 2