ความโกรธที่ย้อนกลับมาทำร้าย
วิดีโอรายการ "พระไตรปิฎกยามเช้า EP.1528" โดย หลวงพี่สัจจา สัจจาธิโก ในหัวข้อ "ความโกรธที่ย้อนกลับมาทำร้าย" สรุปสาระสำคัญได้ดังนี้ครับ:
ในปัจจุบันความโกรธระบายออกได้ง่ายผ่านสื่อออนไลน์ (โพสต์, คลิปสั้น) แต่การระบายความสะใจเพียงชั่วครู่มักนำผลเสียร้ายแรงย้อนกลับมา เช่น การผิดกฎหมายหมิ่นประมาท หรือการขยี้บาดแผลตัวเองซ้ำๆ
ความโกรธเปรียบเหมือน "การถือถ่านร้อน" เพื่อจะโยนใส่คนอื่น แต่ถ่านนั้นจะเผามือเราก่อนเสมอ
การกดใจ: คือการมีสติยับยั้งอารมณ์ไว้ก่อนเมื่อรู้ว่าการแสดงออกในขณะนั้นจะทำให้พัง (ฮึบไว้ก่อน) แล้วค่อยมาพิจารณาแก้ไขในภายหลัง แบบนี้ถือว่า "ดีและงาม"
การเก็บกด: คือการกดอารมณ์ไว้แต่ "ไม่ยอมจัดการ" ปล่อยให้มันค้างคาและหมุนวนอยู่ในใจ แบบนี้จะกลายเป็นระเบิดเวลาที่ทำร้ายเราภายหลัง
การปล่อยวางที่แท้จริงจะรู้ได้เมื่อ "เจอเหตุการณ์เดิมอีกครั้ง" แล้วพบว่าใจร้อนน้อยลง สบายใจมากขึ้น หรือเข้าใจสถานการณ์มากขึ้น
หากยังต้องพยายามฝืนหรืออึดอัดอยู่ แปลว่ายังทำได้แค่ "ข่ม" ไว้ แต่ยังไม่ได้ปล่อยวางจริงๆ
ความโกรธมักเกิดจาก "ใจที่อ่อนแอและกลัว" เป็นสภาวะที่จิตใจไม่มีประสิทธิภาพพอจะยอมรับความจริงในปัจจุบัน
หลายครั้งความโกรธเกิดจากการ "รักตัวกลัวตาย" หรือตั้งใจดีแต่ไม่สมหวัง จึงเกิดการต่อต้านโลกและอยากเอาชนะ
ใช้เมตตา: ถ้าทำได้ให้เมตตาทันที แต่ถ้าไม่ไหวให้ "กดไว้ก่อน" เพื่อระงับการกระทำที่รุนแรง
ระบายออกอย่างถูกวิธี: เมื่อจบเหตุการณ์ ให้หาทาง "อ้วกความรู้สึก" ออกมา เช่น การเขียนใส่กระดาษ หรือคุยกับกัลยาณมิตร เพื่อให้ใจไม่ค้างคา
อนุญาตให้ตัวเองรู้สึก: ยอมรับว่าเราโกรธเพราะเราตั้งใจดีหรือรักตัวเอง แล้วค่อยๆ คลายมันออก
สรุปข้อคิด: ความโกรธไม่สามารถระงับความโกรธได้ มีแต่การไม่จองเวรและการมีสติรู้เท่าทันเท่านั้นที่จะช่วยให้ใจเบาสบายและไม่ย้อนกลับมาทำร้ายเราครับ
รับชมวีดีโอฉบับเต็ม
