คิดว่ายาก มันก็ยาก

วันที่ 05 สค. พ.ศ.2558

คิดว่ายาก มันก็ยาก

 

สรุปโอวาทที่เกี่ยวกับการปฏิบัติธรรมที่ ๔๖

           คิดว่ายาก มันก็ยาก: เราถูกความคิดสอนให้เราเชื่อว่า การเข้าถึงพระธรรมกายนั้นเป็นเรื่องยาก แต่จริง ๆ แล้วง่าย ง่ายที่สุด ง่ายแสนง่าย ง่ายจนไม่รู้ว่า จะมีอะไรง่ายยิ่งกว่า ถ้าเราคิดว่ายากมันก็ยาก ถ้าเราคิดว่าง่ายมันก็ง่าย มันเหมือนเส้นผมบังภูเขา พอเราคิดว่ายาก มันก็เลยไปวิตกกังวล ลุ้น เร่ง เพ่ง จ้อง ตั้งใจมาก เราจะวน ๆ อยู่ตรงนี้แหละ 

           สำรวมอินทรีย์: การสำรวมอินทรีย์ คือ สำรวมตา หู จมูก ลิ้น กาย และใจ การสำรวมอินทรีย์ที่แท้จริงแล้ว เกิดจากใจที่หยุดนิ่ง การสำรวมอินทรีย์มี ๓ แบบ แบบแรก คือ แสร้งทำเป็นเคร่ง อยากให้เขารู้ว่าเราเป็นผู้สำรวม แบบที่ ๒ เกิดจากการฝึกฝนอบรมตนเองให้เป็นผู้ที่สงบสำรวม แบบที่ ๓ เกิดจากการฝึกใจให้หยุดนิ่ง สงบจากข้างใน แล้วส่งผลออกมาถึงภายนอก

             รสแห่งธรรม: แค่หยุดประเดี๋ยวเดียว เห็นแสงสว่าง เห็นดวงธรรมยังมีรสมีชาติ พูดไม่ออก บอกไม่ถูกทีเดียว แต่ถ้า “หยุดในหยุด” กว่านั้นเข้าไปอีก จนกระทั่งได้เข้าถึงสิ่งที่มีอยู่ในตัว ได้เห็นดวงธรรม เห็นกายภายในที่ละเอียดสลับซับซ้อนอยู่ภายในกายหยาบตามลำดับ จะยิ่งมีรสมีชาติกว่านี้เข้าไปอีก เหมือนเถาปิ่นโตที่ใส่อาหารในแต่ละชั้นที่ซ้อนเรียงรายกันอยู่ เมื่อเปิดเถาแรกขึ้นมารับประทาน ปรากฏว่าอร่อย แล้วชั้นถัดไปก็อร่อยยิ่งกว่านั้นเข้าไปอีก รสแห่งธรรมก็เช่นเดียวกัน จะประณีตขึ้น ลุ่มลึกขึ้นไป อร่อยขึ้นไป มีรสมีชาติขึ้นไปเรื่อย ๆ สนุกสนาน เบิกบาน บันเทิง ชวนติดตามยิ่งกว่ารสชาติในทางโลกเสียอีก

 

 

คุณครูไม่ใหญ่

 

 

สิ่งดีๆมีไว้แบ่งปัน อะไรดีๆมีอีกเยอะ กด Like facebook กัลยาณมิตร