พระอาจารย์สัจจาธิโก

พระอาจารย์:

วันนี้ขอชวนทุกท่านมาพิจารณาธรรมข้อหนึ่งที่หลายคนไม่ค่อยกล้ายอมรับกับตัวเอง แต่กลับพบได้บ่อยในชีวิตประจำวัน นั่นคือคำถามว่า
“เห็นเขาได้ดี ทำไมเราถึงจี๊ดในใจ?”

หลายคนเมื่อเห็นผู้อื่นประสบความสำเร็จ ได้เลื่อนตำแหน่ง มีชีวิตที่ดูดีขึ้น ใจกลับไม่เบิกบานอย่างที่คิด แต่กลับเกิดความรู้สึกแปลบ ๆ แน่น ๆ อึดอัด หรือไม่สบายใจ ทั้งที่อีกฝ่ายไม่ได้ทำร้ายเราเลย ความรู้สึกเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องแปลก และไม่ได้หมายความว่าเราเป็นคนไม่ดี หากแต่เป็นสภาวะของใจที่กำลังถูก “กระทบ”

ขอเล่านิทานให้เห็นภาพชัดขึ้น
มีเพื่อนสองคนชื่อ เอก และ ธนิ ทั้งคู่เป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่มัธยม เรียนใกล้กัน ฐานะใกล้กัน ความสามารถก็ไม่ได้แตกต่างกันมากนัก จนวันหนึ่งหลังจากเรียนจบและแยกย้ายไปทำงาน เวลาผ่านไปหลายปี ทั้งสองได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง
ธนิประสบความสำเร็จ เป็นผู้บริหาร มีองค์กรของตนเอง ส่วนเอกยังอยู่ในตำแหน่งเดิม

แทนที่เอกจะยินดีกับเพื่อน ใจกลับเกิดความจี๊ด เจ็บลึกที่อก มือสั่น ใจหวิว คำถามผุดขึ้นมาไม่หยุดว่า
“ทำไมไม่ใช่เรา”
“เราก็ไม่ได้ด้อยกว่าเขา”

เอกเริ่มถอยห่าง ไม่อยากเข้าใกล้ ไม่อยากเห็น ไม่อยากคุย เพราะทุกครั้งที่เห็นความสำเร็จของเพื่อน ใจตนเองจะยิ่งเจ็บปวด ความรู้สึกนั้นไม่ได้ทำให้ธนิเดือดร้อนเลย แต่กลับค่อย ๆ ทำร้ายเอกเอง จนเวลาผ่านไปอีกหลายปี เอกต้องเผชิญกับภาวะซึมเศร้า

วันหนึ่งเมื่อเอกได้เล่าความรู้สึกทั้งหมดให้ธนิฟัง ธนิถามเพียงประโยคเดียวว่า
“จริง ๆ แล้ว เธอรู้สึกยังไงกับชีวิตของตัวเอง?”

คำถามนี้เองทำให้เอกได้เห็นความจริงว่า ที่ผ่านมาเขาไม่ได้อิจฉาความสำเร็จของเพื่อน แต่กำลัง ด้อยค่าชีวิตของตัวเอง และเผลอเปรียบเทียบโดยไม่รู้ตัว อีกทั้งยังมีความถือตัวซ่อนอยู่ลึก ๆ ว่า “เราควรจะได้เท่าเขา”

ตรงนี้เองที่ทำให้เกิดทุกข์ เหมือนคนดื่มยาพิษแล้วหวังให้ศัตรูตาย แต่ผู้ที่เจ็บปวดกลับเป็นตัวเอง

เมื่อพิจารณาให้ลึก เราจะพบว่า ความอิจฉาและความจี๊ดในใจไม่ได้ทำให้ชีวิตดีขึ้น ไม่ได้เพิ่มโอกาส ไม่ได้ทำให้เราก้าวหน้า มีแต่บั่นทอนพลังชีวิต ทำให้ใจร้อนรน ขาดสมาธิ และหลงลืมเส้นทางของตนเอง

ธรรมชาติของจิตมนุษย์นั้นชอบเปรียบเทียบ เห็นเขาได้ดีแล้วใจสะดุด เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ แต่สิ่งสำคัญคือ เราทันใจตัวเองหรือไม่
ทันว่าใจเรากำลังรู้สึกอะไร
ทันว่าโลกภายในกำลังสื่อสารอะไรกับเรา

หากเรากลับมามองให้ลึก จะเห็นว่าเบื้องหลังความอิจฉามักเป็น “ความขาดแคลนในใจ” คือความเชื่อว่าความสำเร็จมีจำกัด ใครได้มากขึ้นแปลว่าเราต้องได้น้อยลง ความเชื่อนี้เองทำให้ใจเราหนัก และมองโลกอย่างคับแคบ

ทางออกไม่ได้อยู่ที่การห้ามอิจฉา แต่คือการ กลับมาสำรวจโลกภายในของตนเอง
ถามใจอย่างตรงไปตรงมาว่า

• เรากำลังไม่พอใจชีวิตตรงไหน

• เรากำลังขาดอะไร

• เราต้องการพัฒนาอะไรในเส้นทางของเราเอง

ชีวิตของคนอื่นไม่ใช่ชีวิตเรา เส้นทางของเขาไม่ใช่เส้นทางของเรา การเปรียบเทียบกับคนอื่นจึงไม่เคยทำให้เราพบความสงบ แต่การเปรียบเทียบกับตัวเองเมื่อวานนี้ จะพาเราไปข้างหน้าอย่างแท้จริง

วันนี้ขอฝากไว้ว่า
อิจฉาได้ แต่ขอให้รู้ทัน
รู้ว่าอารมณ์นั้นกำลังทำอะไรกับเรา
และเลือกไม่เดินตามมัน หากมันไม่พาเราไปสู่ชีวิตที่ดีขึ้น

ขอเป็นกำลังใจให้ทุกท่านในการเดินทางของชีวิต
สำรวจใจตัวเองอย่างอ่อนโยน และเลือกหนทางที่ทำให้ใจเบาและเติบโต
เจริญพร

พระอาจารย์สัจจาธิโก

ฟังเพิ่มเติมได้ที่ 

https://www.youtube.com/live/IdVcQr7vv0w?si=coxG9MJBcOJ2TYLg