พระเผด็จ ทตฺตชีโว (หลวงพ่อทัตตชีโว)
ㆍรองเจ้าอาวาสวัดพระธรรมกายㆍประธานคณะกรรมการสภาที่ปรึกษาอาวุโส
ㆍ ผู้อำนวยการสำนักประธานคณะกรรมการบริหารสภารสภาธรรมกายสากล
ㆍประธานภาคพื้นอเมริกา - ประธานภาคพื้นยุโรป
กัลยาณมิตรคนแรก
สิ่งแรกที่พวกเราต้องทราบคือ หลวงพ่อธัมมชโยตั้งแต่เป็นนิสิต ท่านก็ตั้งใจโปรดทุกคนให้ไปถึงที่สุดแห่งธรรมเช่นเดียวกับที่คุณยายได้โปรดท่าน และหลวงปู่ได้โปรดคุณยายมาก่อน แต่การที่ใครจะโปรดใคร เพื่อมุ่งตรงไปที่สุดแห่งธรรมนั้น พูดง่าย แต่จริง ๆ ทำไม่ง่าย เพราะแต่ละคนฝึกตัวมาไม่เท่ากัน เริ่มต้นเราต้องเข้าใจว่า ผู้ที่เราจะโปรดมีพื้นฐานนิสัยใจคออย่างไร ถ้าไม่รู้ เดี๋ยวกระทบกัน แต่หลวงพ่อธัมมชโยท่านมองคนออก ท่านจึงไม่กลัวเขาโกรธ แล้วเขาก็ไม่โกรธท่านด้วย สิ่งนี้คือความยาก
การมองคนออกก่อนจะโปรด หลวงพ่อพบในภายหลังว่าอยู่ในเรื่อง กัลยาณมิตตตา ซึ่งปรากฏในทีฆชาณุสูตรว่า ผู้ที่ควรโปรดจะต้องมีคุณสมบัติ ๔ คือ มีศรัทธา ศีล จาคะ ปัญญาหลวงพ่อธัมมชโยท่านมองออกตั้งแต่สมัยท่านยังเป็นนิสิตแล้ว ซึ่งเป็นความสามารถส่วนตัวของท่าน เพราะท่านฝึกตัวมามาก จนเตือนตนเองให้เข้าวัดไปฝึกสมาธิกับคุณยายได้ ตั้งแต่เป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๗ และปีที่ ๘ (ม.ม.๗ และ ม.๘) เมื่อท่านเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์แล้ว เวลา ๖ โมงเช้า ท่านก็ออกจากมหาวิทยาลัยไปนั่งสมาธิกับคุณยายที่วัดปากน้ำ กลับมาก็ประมาณทุ่มเศษ สองทุ่มเป็นประจำ ท่านเรียนสมาธิเป็นเรื่องหลัก แต่เรียนหนังสือเป็นเรื่องรอง เช่นนี้เสมอมา
ท่านขวนขวายหาความรู้เรื่องการเจริญสมาธิมาก่อน พอเจอคุณยาย ท่านก็ทุ่มเทฝึกสมาธิกับคุณยายและฝึกได้ดีตามที่คุณยายสอน นี้ก็เป็นต้นทุนข้ามชาติของท่าน ท่านจึงนั่งสมาธิได้ดีและได้รู้ความจริงจากคุณยายว่า เป้าหมายชีวิตแท้จริงของทุกคนคือ ต้องแก้ไขตนเองให้พ้นทุกข์พันอำนาจมาร แต่คนทั้งโลกไม่รู้ ยกวันได้ศึกษาคำสอนขอนของพระสัมมาสัมมาสัมมา
จากการที่ได้ฝึกตัวมามาก ท่านก็อยากจะพาทุกคนที่ท่านรู้จักให้เข้าวัดปฏิบัติธรรมตามท่านให้รู้จักเป้าหมายชีวิตแท้จริง แล้วก็มุ่งไปให้ถึงที่สุดแห่งธรรมด้วยกัน
หากท่านพบใครว่ามีปัญญาพอที่จะไปด้วยกันได้ ท่านก็พาไปฝึกสมาธิกับคุณยายที่
วัดปากน้ำ มีบางคนเขาตามท่านไปเรียนสมาธิได้ไม่กี่ครั้งก็เลิกไป แต่เขาก็รักท่าน เพราะท่านไม่เคยเป็นพิษเป็นภัยกับใคร
เมื่อเจอกับหลวงพ่อธัมมชโยครั้งแรก ที่หน้าหอประชุมมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ในพิธีลอยกระทงปี พ.ศ. ๒๕๐๙ เพราะเมื่อถึงวันลอยกระทงของทุกปี หลวงพ่อจะกลับไปเยี่ยมมหาวิทยาลัย เพื่อร่วมงานลอยกระทงและสังสรรค์กับรุ่นพี่ ๆ น้อง ๆ
หลวงพ่อรินเหล้าแล้วแจกส่งให้รุ่นน้องทีละคน ๆ พอแจกมาถึงท่านปุ๊บ
ท่านก็ตอบปั๊บ : ขอบคุณครับพี่ ผมไม่กินเหล้าครับ
หลวงพ่อ : อ้าว ทำไมล่ะ
ท่าน : ผมรักษาศีล ๕ ครับ
ตรงนี้เองพี่อยากจะให้ข้อคิด เมื่อจะเตือนใคร ต้องมีศิลปะ การเตือนรุ่นพี่หรือผู้ที่อายุมากกว่า ไม่ใช่เรื่องง่าย ถ้าเกรงใจ ก็ไม่ได้เตือน ต้องเตือนระดับพอดี แรงมากก็ไม่ได้ ถ้าน้อยไปผู้ที่ถูกเตือนก็จะไม่ได้คิดเฉลียวใจ
พอหลวงพ่อได้ยินคำว่า "ผมรักษาศีล ๕ ครับ" แค่นี้ ลึก ๆ น่ะหลวงพ่อก็หนาวเลย เพราะตั้งแต่เรียนชั้นมัธยมศึกษา หลวงพ่อก็เคยรักษาศีล ๕ อย่างเคร่งครัด เคยนั่งสมาธิเป็นประจำตามตำราของหลวงพ่อลี วัดอโศการาม โดยกำหนดลมหายใจเข้าออก อ่านตำราแล้วก็ลงมือฝึกสมาธิตามนั้น และก็รักษาศีล ๕ ไปด้วย
เมื่อจบชั้น ม.๖ จะสอบเข้าโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ไม่มีที่ให้อ่านหนังสือเพราะบ้านพักอยู่ติดกับเวทีมวยลุมพินี มันไม่สงบ ต้องไปดูหนังสือที่วัดปากน้ำ เพราะสมัยนั้นวัดปากน้ำมีสภาพแวดล้อมเป็นสวนสงบ ๆ และมีโอกาสได้พบกับหลวงปู่ เมื่อไปเจอกับหลวงปู่ครั้งแรก สะดุ้งสุดตัวแล้วก็นึกในใจและเชื่อเลยว่า
"หลวงปู่เป็นพระศักดิ์สิทธิ์ ทั้งสง่า สงบ และแข็งแรง ต้องอย่างหลวงปู่นี่แหละ ถึงจะปราบกิเลสปราบมารได้"
"เห็นหลวงปู่เดินมาอย่างสำรวม นัยน์ตาคมกริบ หลวงพ่อไม่กล้าสบตาท่าน นัยน์ตาอย่างนี้ คุมกองทัพธรรมปราบกิเลสปราบมารได้แน่ ประทับใจบุคลิกหลวงปู่เป็นที่สุด"
ตอนนั้นเพิ่งจบ ม.๖ ได้ยินหลวงปู่เทศน์ ก็ไม่เข้าใจ แต่ว่าประทับใจเสียง ชอบท่าทาง บุคลิกท่านจริง ๆ เลย อย่างนี้ถ้าท่านนำกองทัพธรรมเมื่อไร ข้าพเจ้าต้องรีบตามไปด้วย นั่นคือสิ่งที่ฝังใจตั้งแต่นั้นมา
ในระหว่างที่ดูหนังสืออยู่ที่วัดปากน้ำนั้แบบเช้าไปเย็นกลับ ได้ทราบว่า แม่ชีวิตปากได้ดีเยี่ยม ไม่ได้น้อยหน้าพระภิกษุ สามเณร พอได้ยินเพื่อนของหลวงพ่อธัมมชโยบอกว่า ท่านไปเรียนสมาธิกับแม่ชี ก็รู้เลยว่า ท่านเลือกอาจารย์ถูกแล้ว
แต่คืนที่เจอกันนั้น ลืมถามชื่อท่าน พอเช้าวันรุ่งขึ้น ก็ออกตระเวนตามหาท่านในมหาวิทยาลัยราว ๆ ๙ โมง ก็เจอรุ่นน้องคนที่เลี้ยงเหล้าเมื่อคืนพึ่งตื่นออกมากินข้าวเช้า จึงถามถึงเพื่อนรุ่นน้องคนที่ไม่กินเหล้าเมื่อคืนว่า "ชื่ออะไร" อยากเจอ เขาตอบทันทีว่า "ไปนั่งหลับตาทำสมาธิที่วัดปากน้ำตั้งแต่เช้าแล้ว" นั่นคือความทำอะไรทำจริงของหลวงพ่อธัมมชโยที่เพื่อน ๆ รับรู้กันทั่ว
ตามหาหลวงพ่อธัมมชโยอยู่ประมาณ ๒ สัปดาห์ จึงได้เจอ เจอปุ๊บ ก็ชักถามเรื่องการนั่งสมาธิของท่าน และเห็นหน่วยก้านท่านดี ก็เลยชวนให้ไปเรียนไสยเวทเกี่ยวกับอยู่ยงคงกระพันที่เราชำนาญ คิดจะรับท่านมาเป็นศิษย์ เลยได้เป็นลูกศิษย์ท่านมาจนถึงวันนี้
หลวงพ่อได้พาหลวงพ่อธัมมชโยไปหาอาจารย์ไสยเวท ซึ่งเป็นอาจารย์ของหลวงพ่อ อาจารย์ ก็เอาปรอทใส่ในตัวท่าน ใส่หายเข้าไปในมือของท่าน ใกล้จะหมดอยู่แล้ว ปรอทกลับทะลักออกมา จนหมด อาจารย์ไสยเวทของหลวงพ่อก็หยุด ไม่ใส่ต่อ แล้วถามท่านว่า ฝึกสมาธิมาจากสำนักไหน หลวงพ่อท่านก็ตอบว่า ฝึกกับแม่ชีที่วัดปากน้ำ
หลวงพ่อธัมมชโย (พระไชยบูลย์ สุทธิผล) อุปสมบท ณ วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ
เมื่อวันที่ ๒๗ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๖๒ โดยมีพระเทพวระวที่เป็นพระอุปัชฌาย์
มาทราบภายหลังว่า ถ้าหลวงพ่อธัมมชโยเอาปรอทออกจากตัวท่านไม่ได้ หรือเอาออกไม่หมด ท่านอาจตายได้ ด้วยการที่ท่านยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อแสดงให้หลวงพ่อเห็นว่า ธรรมะของพระพุทธเจ้าดีจริง เพื่อจะเอาหลวงพ่อเข้ามาทางธรรมให้ได้นี้เอง หลวงพ่อถึงต้องเตือนตนเองเสมอว่า ชาตินี้ตายก็ใช้หนี้พระคุณหลวงพ่อธัมมชไม่หมด
คำว่า กัลยาณมิตร ไม่ใช่คำล้อเล่น จนตายก็ตอบแทนพระคุณกันไม่หมด ใครเขาจะยอมเสี่ยงชีวิตไปช่วยคนอื่นง่าย ๆ ถ้าไม่เห็นว่าเราดีพอ
เมื่อชีวิตที่เกิดมาได้พบครูดี ได้รู้หน้าที่ที่แท้จริงของการเกิดมาเป็นมนุษย์ หลวงพ่อจึงตัดสินใจตามคุณยาย และหลวงพ่อธัมมชโยมาบุกเบิกสร้างวัดพระธรรมกายอย่างเต็มที่เต็มกำลัง ตั้งแต่ วันมามบูชาปี พ.ศ. ๒๕๑๓
ยุคบุกเบิกสร้างวัด
งานแรกของการสร้างวัดพระรรมกาย คือขุดคครอบที่ แสดงเขตให้ชัด เพื่อป้องกัมการ กระทบกระทั่งกับพื้นที่ข้างเคียง ในทีมงานสร้างวัดฝ่ายชาย หลวงพ่ออายุมากที่สุดและเคยทำงาน ประกอบอาชีพมาก่อน จึงอาสาท่านลงมาเริ่มต้นงาน ท่านฐิตสุทฺโธซึ่งพึ่งจบ ม.๘ จะเข้ามหาวิทยาลัย หลวงพ่อธัมมชโยก็ชี้ตัวบอก "คนนี้เอาจริง สู้ไม่ถอย ทำอะไรละเอียด ฝีมือช่างก็เยี่ยม อย่า เสียเวลาเรียนต่อมหาวิทยาลัย ให้บวชเลย" บวชแล้วท่านก็ลงมือทำงานคู่กับหลวงพ่อ ที่น่าสรรเสริญคือ แม้ไม่ได้จบมหาวิทยาลัย ท่านก็ทำงานสร้างวัด โดยใช้ความละเอียดเชิงช่างชนิดไม่เป็นรองใคร อย่างเต็มกำลังจนกระทั่งทุกวันนี้
ความเอาจริงเอาจังของแต่ละชีวิตในรุ่นบุกเบิกนี่เอง เรื่องกระทบกระทั่งกันเลยไม่มี มีแต่จะช่วยกัน ถึงเวลาก็แบ่งงานกันทำ
พ.ศ. ๒๕๑๒
เริ่มขุดคลองรอบที่ดิน เพื่อให้เห็นขอบเขตของพื้นที่ได้อย่างชัดเจน คุณเผด็จ ผ่องสวัสดิ์ (หลวงพ่อทัตตชีโว)
ได้ลาออกจากงานมาเพื่อมาทำงานดูแลงานก่อนจะดำเนินการสร้าง
คุณธรรมต่าง ๆ ไม่เกิดเอง ต้องฝึกผ่านงาน
การสร้างวัดเป็นเรื่องใหญ่ เพราะมีผลต่อทุกคนในชุมชนนั้น ทั้งเด็ก ผู้ใหญ่ หญิงและช ไม่ใช่ว่ามีทรัพย์แล้วจะสร้างวัดได้สำเร็จ เพราะต้องสร้างคนในชุมชนให้เป็นมิตรแท้ไปพร้อม กัน ทั้งชุมชน หลวงพ่อบวชเมื่อวันที่ ๑๙ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๑๔ บวชแล้ว อีก ๓ เดือนต่อมาหลวงพ่อธัมมชโย และคุณยายก็มอบหมายให้หลวงพ่อเปิดอบรมการเจริญสมาธิให้แก่นิสิตและนักศึกษาชายจากมหาวิทยาลัยต่าง ๆ ซึ่งต่อมาเรียกว่า การอบรมธรรมทายาท โดยอบรมรุ่นต่อรุ่นในแต่ละปืเรื่อยมา ทั้งที่เริ่มต้นก็มีปัจจัยเพียง ๓,๒๐๐ บาท ไม่น่าเชื่อว่า วัดพระธรรมกายจะสามารถขยายเผยแผ่พระพุทธศาสนาวิชชาธรรรมกายได้กว้างไกลด้วยทุนเริ่มต้นเพียงเท่านี้
อยากบอกอีกเรื่องคือ ตั้งแต่มสร้างวัดเรายึดอปริหานิยธรรม คือ การหมั่นประชุมกันเนืองนิตย์เป็นหัวใจสำคัญในการระดมความคิด สติปัญญาทำงาน สมัยเริ่มสร้างวัดใหม่ ๆหลังฉันเช้า ใครมีเรื่องอะไรก็มาเล่าสู่กันฟัง แบ่งงานช่วยเหลือกัน หากมีงานใดที่ต้องร่วมแรงร่วมใจกันทำก็จะมารวมกันทำ วันธรรมดาต่างคนต่างรับผิดชอบงานในหน้าที่ของตน ถึงคราวจะต้องรวมพลังก็ไม่บ่ายเบี่ยง ว่าอย่างไร ก็ว่าตามกัน งานส่วนของแผนกของตัวเองต่างก็แยกกันทำเหมือนนิ้วเท้าไก่ แต่พอถึงเวลางานส่วนรวมก็ต้องรวมกันให้เหมือนนิ้วเท้าเป็ด แล้วงานก็สำเร็จเกิดการผิดพลาดน้อยมาก
ถ้าหากว่า มีงามหนักที่ต้องใช้แรงงานมาก เช่น มีงานเทปูนพื้นโบสถ์หรือบริเวณกว้างๆซึ่งต้องระดมกำลังกันอย่างต่อเนื่อง หลวงพ่อจะออกเชิญชวนชาวบ้าน พอถึงเวลาก็ลงไปช่วยคุมงาน ช่วยดูอาหารเลี้ยงทุกคนให้อิ่มท้อง ไม่เท่านั้น เขามาช่วยงานแล้ว หลังเสร็จงานหลวงพ่อก็ไปเยี่ยมเราทุกบ้าน ไปชอบใจเรา ไม่เน้นลบ้านคนคนคนที่เป็นลูกจ้าพราเลง พื่อจะได้รักและช่วยแก้ไขปัญหาทุกข์โศกโรคภัยให้ครอบครัวเขาด้วย
เมื่อเราช่วยกันทำงาน นอกจากงานจะสำเร็จด้วยดี สิ่งที่ได้รับกลับมาเป็นผลทางใจให้ได้ปลื้ม คือ เกิดคุณธรรมต่าง ๆ ขึ้นในใจ เป็นไปไม่ได้เลยที่นอนเฉย ๆ แค่อ่านตำรา หรือฟังเทศน์แล้วคุณธรรมจะเกิด หลวงพ่อนำคนงานสวดมนต์ตั้งแต่ตนเองยังไม่ได้บวช หลังบวชแล้วก็เป็นพระอาจารย์เทศน์สอนสร้างธรรมทายาทและประชาชนไม่ขาด เพราะวัดมีไว้สำหรับสร้างประชาชนให้เป็นพลเมืองมิตรแท้ คนแรกที่จะต้องสร้างให้เป็นมิตรแท้ คือตัวเราให้อิ่มอยู่ในธรรมก่อน จะได้เป็นต้นแบบคุณธรรมให้กับทุกคนที่เราเกี่ยวข้อง
นอกจากความเคารพ ๗ และอปริหานิยธธรรม ๓) แล้ว ฆราวาสธรรม ๔ ได้แก่ สัจจะ ทมะขันติ จาคะ เป็นคุณธรรมสำคัญ อุบาสก อุบาสิกาชุดเก่า ๆ จะมีคุณธรรมเหล่านี้ฝังใจลึก ๆ เพราะคุณยายอบรมให้ทุกวัน สมัยนั้น เช้าขึ้นมา อุบาสกอุบาสิกาต้องไปกินข้าวในครัว คุณยายก็จะอบรมในครัว คุณยายจะเอาเรื่องในชีวิตจริงมาพูด เรื่องจริงที่คุณยายได้ฝึกตัวมาตั้งแต่สมัยเป็นเด็กอยู่ท้องนา ไล่เรื่อยมาจนถึงมาเรียนวิชชาธรรมกายกับหลวงปู่ที่วัดปากน้ำว่า ฝึกจริง แก้ไขนิสัยตนเองจริงอะไรอย่างไรมา มันก็เลยเป็นคุณธรรมฝังใจตั้งแต่สัจจะ แล้วก็เป็นทมะ แล้วก็เป็นขันติแล้วก็เป็นจาคะขึ้นในตัวแล้วเข้าถึงพระธรรมกายในตัว แต่คุณธรรมทั้งหมดนี้ต้องเกิดผ่านการ
ทำงาน
สิ่งที่อยากจะฝากไว้อีกเรื่อง คือ การฝึกมองเข้ามาในตัว ไม่ว่าจะทำอะไร ต้องฝึกมองเข้ามาในตัว อย่าเสียเวลาไปมองคนอื่น ฝึกมองเข้ามาในตัวได้มากเท่าไร ใจก็หยุดนิ่งได้มากเท่านั้น คือไม่ว่าจะทำงานอะไร ไม่ว่างานส่วนตัว งานส่วนรวมที่ได้รับมอบหมายจากหมู่ภายในวัด นอกวัด งานดูแลญาติโยม ประชาชน ฯลฯ ทุก ๆ งานต้องหมั่นรักษาความสะอาด ความเป็นระเบียบ ความสุภาพ ความตรงเวลา และเจริญสมาธิ ในขณะทำงานไปด้วย โดยเก็บใจไว้ในตัวให้ต่อเนื่องให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
เมื่อใจจดจ่ออยู่ในตัวอย่างนี้ คุณธรรมต่าง ก็จะเกิดขึ้นในตัวโดยอัดโนมัติ นั่นคือคุณเรรรมของแต่ละคนจะเกิดขึ้นได้มากหรือน้อย ขึ้นกับความตั้งใจฝึกความดีสากล ๕ คือ ความสะอาดความเป็นระเบียบ ความสุภาพ ความตรงต่อเวลา และการเจริญสมาธิในขณะทำงานแต่ละงานนั่นเอง โดยมีครูอาจารย์ผู้เคร่งครัดเป็นต้นแบบ เป็นกัลยาณมิตรแนะนำกำกับให้ และเราก็ต้องเพียรพยายามปฏิบัติตามให้มีคุณธรรมเช่นเดียวกับท่านด้วยความเคารพ เมื่อคุณธรรมในตัวของเราเพิ่มพูนยิ่ง ๆ ขึ้น เราจะมีนิสัยมิตรแท้ และเมื่อเราเป็นมิตรแท้ให้กับตัวเองได้แล้ว ก็ต้องเป็นมิตรแท้ให้กับผู้อื่นด้วย ช่วยกันสร้างคนในสังคมให้มีนิสัยมิตรแท้ให้มาก ๆ สังคมก็จะได้เต็มไปด้วยพลเมืองดีมีคุณภาพ ประเทศชาติก็จักเจริญรุ่งเรือง โลกใบนี้ก็จะสุขสงบร่มเย็น อยู่อาศัยร่วมกันได้อย่างผาสุกตลอดกาล
พ.ศ. ๒๕๑๒
คุณหญิงประหยัด แพทยวงศาวิสุทธาธิบดี
ได้บริจาคที่ดินจำนวน ๑๙๖ ไร่ ๙ ตารางวา
เนื่องในวาระวันคล้ายวันเกิดครบรอบ ๘๐ ปี เมื่อวันที่ ๒๖ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๑๒
โดยมีคณะศิษย์คุณยายอาจารย์ฯนำโดยอาจารย์ถวิล วัติรางกูลเป็นผู้เข้าไปเจรจาเรื่องที่ดินและท่านได้ถวายที่ดินในวันนั้น
หลวงพ่อธัมมชโยกับทุ่งนาฟ้าโล่ง พ.ศ. ๒๕๑๒
ก่อนจะมาเป็นวัดพระธรรมกายในปัจจุบัน
พ.ศ. ๒๕๑๓
วันมาฆบูชา เริ่มขุดดินก้อนแรกเป็นปฐมฤกษ์ ในวันที่ ๒๐ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๐๓
เพื่อสร้างศูนย์พุทธจักรปฏิบัติธรรม จ้างชาวบ้านมาขุดครอบพื้นที่เพื่อแสดงอาณาเขตของศูนย์ฯ
พ.ศ. ๒๕๑๔
คุณเผด็จ ผ่องสวัสดิ์ (หลวงพ่อทัตตชีโว)
อุปสมบทเป็นพระภิกษุ ณ พระอุโบสถวัดปากน้ำภาษีเจริญ ได้รับฉายาว่า ทัตตชีโวภิกขุ ในวันที่ ๑๙ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๑๔
พ.ศ. ๒๕๑๕
หลวงพ่อธัมมชโยเริ่มดำริโครงการอบรมธรรมทายาทภาคฤดูร้อน
โดยมีหลวงพ่อทัตตชีโว เป็นประธานโครงการอบรมธรรมทายาทภาคฤดูร้อนเดือนเมษายน
