เรียนรู้ชีวิตแบบวิทยาศาสตร์

วันที่ 02 พค. พ.ศ.2547


 

.....นับตั้งแต่ลืมตามองดูโลก หลังจากที่คุณออกมาจากท้องแม่คุณคือนักเรียนที่ต้องเข้าศึกษาใน โรงเรียนที่ไม่มีแบบแผนถึงแม้ว่าคุณจะสมัครใจหรือไม่ก็ตามคุณก็ต้องเรียนและที่สำคัญ โรงเรียนแห่งนี้ก็ใจกว้างพอที่จะให้นักเรียนทุกคนเข้าเรียนได้เต็มเวลาโดยไม่ต้องเสียค่าลงทะเบียน

.....ครูของโรงเรียนนี้ก็แปลกบางครั้งก็เป็นบุคคลธรรมดาๆ ทั่วไปแต่บางครั้งตัวเราและความผิดพลาดของเรานั่นแหละคือครูที่เก่งกาจ
ครูที่สอนเราตั้งแต่เล็กจนโตและผมเองก็เชื่อมั่นครับว่า ครูคนนี้เองที่เข้าใจและทุ่มเทให้กับเราจริงๆ

.....โรงเรียนแห่งนี้ไม่ต้องสอบเข้าไม่ต้องแย่งเข้าขนาดต้องเสียค่าแป๊ะเจี๊ยะ หรือไม่ต้องแสวงหาสถานที่ให้ยุ่งยากอย่างที่บอกกันตั้งแต่ตอนต้นว่า คุณจะได้เข้าเรียนโดยอัตโนมัติเพราะนีคือโรงเรียนชีวิต ตลอดเวลาเราต้องเรียนรู้ด้วยตัวเอง เด็กมักเรียนรู้ด้วยวิธีการด้วยการร้องไห้ อยากได้อะไรก็ร้องไห้เมื่อพ่อและแม่ได้ยินก็จะ ค้นหาวิธีการมารองรับความต้องการของเขา หิวก็ร้องไห้ปวดท้อง ร้อนหนาวก็ ร้องไห้ประสบการณ์จากการเรียนรู้เขาจะได้ในสิ่งที่ต้องการ

.....ครั้นเมื่อโตขึ้นการเรียนรู้ขั้นตอนชีวิต มักคุ้นเคยและเข้าใจกับการลองผิดลองถูก มีอยู่หลายครั้งที่มือของเรามีบาดแผลเพราะถูกของมีคม ถึงแม้ว่าพี่เลี้ยงและครูผู้ช่วย จะเขียนบทเรียนนั้นไว้ว่าจงระมัดระวัง เพราะอาจทำให้เราได้รับความบาดเจ็บ แต่จนแล้วจนรอดก็ต้องมีสักครั้งที่เราต้องเลือดตกยางออก ซึ่งไม่ว่าแผลจะเล็กใหญ่ก็ตาม แต่นั่นคือบทเรียนชีวิตที่เราผ่านการทดลองมาแล้วว่ามีดนั้นคม และสามารถทำให้เราบาดเจ็บจนต้องเลือดไหล

.....ในชีวิตของเราทุกขั้นทุกตอนนั้นมีการทดลองเพื่อหาข้อสรุป เพื่อหาแนวทฤษฎีที่จะมาใช้สอนตัวเองและบุคคลอื่นๆ ได้เรามักตั้งสมมุติฐานและวัตถุประสงค์ในการดำเนินชีวิตของเราเสมอๆ ถ้าเราเป็นนักค้นหาและเรียนรู้เฉพาะเส้นทางที่ถูกต้อง เดินไปเฉพาะเส้นทางที่ถูกที่ควร หลีกเลี่ยงหนทางที่มีคนเดินผิดพลาด การดำเนินชีวิตของเราก็จะมีแต่บทเรียนที่ควรจดจำและมีความสุขครับ

.....แม้เราจะเข้าใจกับธรรมชาติในการดำเนินชีวิตอย่างถ่องแท้ เราท่องจำกฎเกณฑ์ชีวิตที่ถูกต้องได้ทุกขั้นตอนทุกตัวอักษร แต่ถ้าหากเราปล่อยให้การดำเนินชีวิตของเราเป็นไปตามกระแสลมหรือสายน้ำที่พัดพา โดยไม่มีหลักหรือกฎเกณฑ์ชีวิตยึดไว้ เราจะเป็นผู้ที่เรียนรู้ชีวิตที่อันตรายเป็นนักลงทุนที่เดิมพันด้วยชีวิต

.....หากว่าเราจะเชื่อมั่นกับหลักการของนักเรียนที่ต้องเรียนรู้ชีวิตอย่างนักวิทยาศาสตร์เป็นสิ่งเราต้องคิดค้น ทดลองตลอดเวลา ก็ไม่จำเป็นที่เราต้องเสียเวลาหลงทางเดินไปทดลองในสิ่งที่ผิดพลาดของผู้อื่นจนทำให้ บทเรียนชีวิตของเรานั้น ต้องพบกับความเสียใจจนหาทางแก้ไขไม่ทันการณ์นี่ครับ!

 

 

 

นายตั้ม