กินไม่ได้...แต่เท่ห์

วันที่ 27 มค. พ.ศ.2546

 

 


.....ของกินได้ทุกชนิดไม่ได้ให้ความสุขเสมอไป เช่นเดียวกับของที่กินไม่ได้ แล้วสาระสำคัญอยู่ที่ไหน? ตัวอย่างชีวิตผู้ชายคนนี้พอมีคำตอบ

 

.....สมหวังเป็นคนรูปไม่หล่อ แถมพ่อไม่รวย แต่ก็อยากมีคนสวยๆเดินข้างๆอย่างคนอื่นเขา น้อยใจตัวเองอยู่เหมือนกันว่าทำไมชื่อ สมหวัง แล้วไม่เห็นจะสมหวังสักที มีแต่คนขบขันในความซุ่มซ่ามของเขา จนเพื่อนพากันตั้งฉายาว่า นายจับเจ๊ง คือหยิบจับอะไรเป็นต้องพังต้องเจ๊งไปหมด ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน

 

.....สมหวังพยายามปรับปรุงตัวเอง คิดใหม่ ทำใหม่ อยู่ในใจเสมอ ด้านไหนบ้างล่ะ อ้อ!
ใช่เลย เรื่องการแต่งตัว ต้องดูดีมีเทรนด์ ผมใส่เยลตั้งได้ น้ำหอมราคาแพงหรู สองอาทิตย์ผ่านไปเพื่อนเริ่มจับตามอง เขารู้สึกพอใจที่ตกเป็นเป้าสายตา พูดในกระจกบ่อยครั้งว่า
" ฉันเป็นคนใหม่…ฉันมั่นใจ…ฉันเป็นคนใหม่…ๆ" ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

.....เพื่อนเริ่มสนับสนุน แนะนำว่าเสื้อผ้าอย่างเดียวไม่พอ ต้อง "อาหาร" ด้วย
อยากดูดีมีมาดให้สาวกรี๊ดจะมัวมานั่งโซ้ยส้มตำข้างถนนไม่ได้ ต้องนี่เลย! โออิชิ ซิสเลอร์
ให้ห่างไกลหน้าปากซอยไว้หน่อย สมหวังคิดอยู่นาน…ในที่สุดก็ตกลงใจ.. อืมม! มีเหตุผลๆ

 

.....สองอาทิตย์ถัดมา เพื่อนยังเห็นความตั้งใจของสมหวังอยู่เหมือนเดิม เพื่อนผู้หญิงเริ่มสนใจในตัวเขามากขึ้น เขาดีใจมาก แต่ระยะหลังๆเริ่มสงสัย ทั้งที่คิดว่าตัวเองทำดีที่สุดแล้ว แต่ทำไมยิ่งทำเหมือนยิ่งเป็นตัวตลก นั่นเพราะเขายังซุ่มซ่ามเหมือนเดิม แค่ใส่รองเท้าใหม่ขึ้นเท่านั้น บ่อยครั้งที่เขาทำถาดอาหารหกในร้านแมคโดนัลล์ มันเทศวิ่งหนีจากจานที่ร้านซิสเลอร์ เฮ้อ! ชีวิต …เพื่อนเริ่มหายหน้าไปทีละคน ...อีกแล้ว

 

.....วันหนึ่งเขาล้มตัวอย่างหมดแรงบนโซฟา ถอนใจออกมาอย่างหนักหน่วง เสื้อผ้าก็แล้ว… อาหารก็แล้ว… ไม่ว่าจะของกินได้หรือกินไม่ได้ ไม่เห็นจะทำให้เขาเท่ห์ขึ้นมาสักเท่าไหร่เลย ! หรือเพราะเขาคิดเองเออเอง สนใจแต่เปลือกไม่เคยได้แก่น เขาเริ่มไม่แน่ใจ ?…
รุ่งเช้าสมหวังตื่นมาด้วยความสดชื่น เหมือนตัดสินใจอะไรได้บางอย่าง เขาเลิกใส่เยล เลิกกินอาหารแพงๆ แล้วหันมาตั้งใจเรียนหนังสือทดแทน…เพื่อนๆเห็นความเปลี่ยนแปลงของเขา…(อีกแล้ว) วันที่ประกาศผลการสอบ สมหวังสอบได้ที่ ๒ วันนี้เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาได้รับรอยยิ้มชื่นชมจากคนรอบข้าง หัวใจฟูฟ่องอย่างมีความสุข

 

.....พอเลิกเรียนเขารีบวิ่งตื๋อกลับบ้านเอาใบประกาศไปอวดแม่ เจ้าจุกข้างบ้านตะโกนแซวเหมือนเคย .." ไง้! พี่หวัง! หิ้วอะไรมาน่ะ..กินได้อะป่าวเพ่ ! "…สมหวังหยุดฝีเท้าดังกึก ค่อยๆหันมาตอบอย่างภาคภูมิใจ

 

....." กินไม่ได้…แต่เท่ห์!"…

 

 

อุบลเขียว