สุขใจ ได้เห็นธรรม กัลฯ จีรนันท์ รักหาญ ธรรมทายาทหญิง รุ่นที่ ๓๑

วันที่ 02 กค. พ.ศ.2558

 

สุขใจ ได้เห็นธรรม
กัลฯ จีรนันท์ รักหาญ 

ธรรมทายาทหญิง รุ่นที่ ๓๑


    โดยปกติแล้วพอนั่งสมาธิหนูจะคิดแค่ว่า นั่งหลับตาไปเรื่อย ๆ        หลับบ้าง ฟุ้งบ้าง พอตื่นขึ้นมาก็สวดมนต์ แต่เมื่อเดือนเมษายนที่ผ่านมา หนูมีโอกาสฟังวิธีการวางใจโดยใช้การภาวนา “สัมมา อะระหัง” จาก       พระอาจารย์ปรเมษฐ์ ปรมสจฺโจ เมื่อก่อนหนูเคยภาวนา “พุทโธ” ควบคู่กับการกำหนดลมหายใจ หลังจากที่พระอาจารย์มาบรรยาย ตอนค่ำ ๆ หนูก็กลับไป ลองปฏิบัติ โดยนั่งสมาธิก่อนนอน และภาวนา “สัมมา อะระหัง” ๑, “สัมมา อะระหัง” ๒, ภาวนาไปเรื่อย ๆ จนถึง ๕๐๐ ครั้ง ก็รู้สึกเหมือนว่าข้างในเราจดจ่อกับการภาวนาและนิ่งมากขึ้น 


    หลังจากนั้น หนูก็ทำมาตลอด พอทำไปเรื่อย ๆ รู้สึกว่า การภาวนา “สัมมา อะระหัง” ทำให้เรามีสมาธิในการนั่งมากขึ้น แม้ใจเราอาจจะจดจ่อกับอย่างอื่น แต่พอเรา “สัมมา อะระหัง” ปุ๊บ เราก็จะนิ่ง พอภาวนา “สัมมา อะระหัง” ไปนาน ๆ ใจเราจะนิ่งจนลืมคำภาวนาไปเลย 


    เมื่อสัปดาห์ที่แล้วหนูมีโอกาสไปปฏิบัติธรรมกับเพื่อน ๆ ร่วมรุ่น      ธรรมทายาทหญิง รุ่นที่ ๓๑ ที่สนแก้ววนาราม จ.เชียงใหม่ ตอนแรก ๆ      ที่นั่งสมาธิ ก็มืดตื้อ มืดมิด ไม่เห็นอะไร แต่ก็นั่งไปเรื่อย ๆ จากที่มืด ๆ สักพักหนึ่งก็เห็นแสงสว่างเป็นจุด ๆ เหมือนดาวประกาย สักพักหนึ่งจากที่เป็นประกายเหมือนดาวกระจายก็รวมเป็นจุดเดียวตรงกลาง และจากจุดเดียวนั้นก็เปล่งแสงสว่างมากขึ้น ๆ 


    พอนั่งไปเรื่อย ๆ ก็รู้สึกว่า ดวงแก้วขยายขึ้น ยิ่งนิ่งมากเท่าไรก็จะมี  ดวงแก้วอีกดวงหนึ่งผุดขึ้นมาจากตรงกลางแสงนั้น ผุดขึ้นมาเรื่อย ๆ ทีละดวง ๆ ยิ่งนิ่งเท่าไรก็จะยิ่งมีความสุขมากขึ้น และตรงจุดประกายเล็ก ๆ เห็นเป็นเหมือนสามเหลี่ยม ถ้าเราลุ้นมาก ๆ หรือใจเริ่มเขว คำภาวนา “สัมมา อะระหัง” ก็เริ่มผุดขึ้นมา ทั้ง ๆ ที่หนูไม่ได้ “สัมมา อะระหัง”เลย แค่นั่งนิ่ง ๆ ทีนี้ภาพที่เห็นเป็นสามเหลี่ยมนั้นก็ปรากฏชัดเป็นรูปองค์พระแก้วใสที่อยู่ตรงกลางของดวงแก้ว และดวงแก้วนั้นก็ค่อย ๆ ผุดขึ้นเรื่อย ๆ องค์พระก็ผุดตามมา คือผุดซ้อนกันมาเรื่อย ๆ ให้เราเห็น ให้เรามีความสุข 


    หนูรู้สึกมีความสุขมากจนลืมเวลาว่าเรานั่งไปนานเท่าไรแล้ว แล้วก็รู้สึกเหมือนร่างกายเราวื้ด ๆ แล้วก็ขยายแบบอธิบายไม่ถูก ขยายเหมือนมีพลังอยู่ข้างใน หลังจากนั้นประสบการณ์ใหม่ ๆ ก็เกิดขึ้น ยิ่งเรานั่งสมาธิมากขึ้น ใจเราก็นิ่งมากขึ้น เหมือนกับว่าเราจะรู้จังหวะของการวางใจว่า วางอย่างไรจะไม่เขว นั่งปุ๊บเราจะเริ่มสบาย นึกเรื่องสบายก่อน ประสบการณ์ภายในใหม่ ๆ ก็เริ่มเข้ามาเรื่อย ๆ โดยที่ไม่ได้ตั้งตัวมาก่อน บอกได้เลยว่าเป็นประสบการณ์ที่มีความสุขมาก ๆ ค่ะ