หยุด 'วิ่งหนี' อนาคต

พระอาจารย์สัจจาธิโก : เจริญพรทุกท่านนะครับ ยินดีต้อนรับทุกท่านเข้าสู่รายการพระไตรปิฎกยามเช้า ตอนที่ ๑๖๗๘ หยุดวิ่งหนีอนาคต นะครับ เช้านี้เมื่อมาถึงแล้ว เรามาตั้งสติสั้นๆ นาทีสุดท้ายกัน หลวงพี่ขอช่วยนําตั้งสติละกัน ให้เราหายใจเข้า หายใจออก หายใจพอสบายๆ ให้ตอนนี้เราคลายจากเรื่องราวต่างๆ ออกไป ทําใจของเรานิ่งๆ เบาเบา แล้วก็สบายสบาย เวลานี้เป็นเวลาที่เราเหมือนได้กลับมาอยู่กับตัวเองอีกครั้งจริงๆ ได้มาพักผ่อน ขอบคุณที่ยังมีชีวิตรอดอีกหนึ่งวัน ไม่ว่าอะไรจะเกิดก็ตาม

คนส่วนใหญ่แสวงหาความควบคุมได้ และเวลามันอยู่ในที่ที่ควบคุมได้บ่อยๆ อยู่ในที่ที่เรามั่นคง มั่นใจบ่อยๆ เราจะเริ่มถือว่าทุกเรื่องในโลกต้องควบคุมได้ ชอบจังเลยที่มันได้ดั่งใจ เวลาอยู่ในสถานการณ์ที่ควบคุมได้บ่อยๆ สิ่งที่มันจะตามมาคือ เราจะเริ่มยึดติดและต่อต้าน มันจะเกิดขึ้นพร้อมกันนะ ยึดติดกับสิ่งที่เกิด และต่อต้านสิ่งที่กําลังจะเกิดแต่จะไม่ถูกใจ

เพราะเรายึดความรู้เราจึงเกลียดสภาวะที่ไม่รู้ เรายึดความรู้เราจึงเกลียดสภาวะที่ตัวเราไม่เข้าใจ ยิ่งเรายึดความรู้เรายิ่งเกลียดสภาวะที่ตัวเราไม่รู้มากกว่าเดิม ทุกครั้งที่เรายึด เราก็จะเกิดสิ่งหนึ่งขึ้นครับคือ เกิดความกังวลกับอนาคต และเกิดความอยากให้ปัจจุบันเป็นไปอย่างเดิมตลอดเวลา

ทุกท่านเราต้องลองฝึกนะ ฝึกเลิกวิ่งหนีอนาคตครับ ฝึกยอมรับแม้ว่าอนาคตที่เรากําลังจะเจอจะได้ดั่งใจไหมก็ตาม ฝึกเข้าใจครับว่าอนาคตมันจะเป็นอย่างเดิม และไม่ว่าเราชอบหรือเราไม่ชอบ มันก็คืออนาคตอยู่ดี ฝึกยอมรับเสียทีว่าเราไม่มีทางที่จะควบคุมอนาคตอะไรได้เลย ยิ่งเรากลัวไม่ได้ดั่งใจ สิ่งที่มันตามมาคือเรายิ่งเกิดความเครียด ความไม่สบายใจ ความรู้สึกที่รู้สึกอึดอัด

มีคนคนนึงครับ เขารับลูกแมวมาเลี้ยง เขารักลูกแมวตัวนี้มาก แต่วันหนึ่งเขาเหลือบไปเห็นแมวแก่ที่ชราภาพอยู่บ้านตรงข้าม เขายิ่งเห็นแมวแก่เขายิ่งรู้สึกว่า ทุกวันที่เคยมีความสุขกลับกลายเป็นความทุกข์ เพราะคิดไปก่อนล่วงหน้าแล้วว่าต่อจากนี้มันต้องแย่แน่ๆ กลายเป็นว่าทุกวันที่อยู่กับแมวมันเต็มไปด้วยความเครียด นั่นคือการที่ลึกๆ เขามีความรู้สึกอยากวิ่งหนีอนาคต ไม่พร้อมที่จะพอใจกับสิ่งที่เกิด

เรื่องเล่าเกี่ยวกับกระต่ายตัวหนึ่งที่นอนหลับอยู่ใต้ต้นมะตูม ทันใดนั้นมีลูกมะตูมตกลงมากระแทกใบตาลแห้งเสียงดัง กระต่ายตัวนั้นไม่ได้มีเวลามานั่งสํารวจความจริงในใจ เขาตกใจมาก คิดว่าโลกจะแตกแล้วนะ ด้วยความกลัวจึงวิ่งหนีสุดชีวิตแล้วตะโกน สัตว์ทุกตัวที่มีความกลัวอยู่ในใจก็เลยไม่มีเวลาได้ตรวจสอบความจริง หนีสุดชีวิตเหมือนกันจนเกิดความโกลาหล

พระโพธิสัตว์ในชาตินั้นเป็นราชสีห์เห็นเหตุการณ์ จึงหยุดสัตว์ทุกตัวแล้วค่อยถามว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เพราะจริงๆ แล้ว จิตใจที่กังวลนั่นแหละคือตัวปัญหา ต่อให้กลัวแค่ไหนอนาคตมันก็มาอยู่ดี ต่อให้รักปัจจุบันมากแคไหน วันที่มันเกิดการเปลี่ยนไป ก็จะทุกข์เสียเหลือเกินเหมือนกัน ไม่มีอะไรหรอกครับที่จะทําให้เราทุกข์ไปได้มากกว่าใจของเราเอง

พระอาจารย์สัจจาธิโก

ฟังเพิ่มเติมได้ที่

https://www.youtube.com/live/YoPu9-DPi3M?si=4trV_QpYQPSSaJkl