๕๕ ปี วัดพระธรรมกาย

 

 

พระมหาวีรวัฒน์ วีรวฑุฒโก ป.ธ.๙
ㆍผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดพระธรรมกาย
- ผู้ช่วยผู้อำนวยการสำนักประธานคณะกรรมการมการบริหารสภาธรรมกายสากล
ㆍคณะกรรมการภูมิภาค

ต้อนรับประทับใจ

                       ขอบอกว่าหลวงพี่อยู่วัดมาตั้งแต่เล็ก เป็นสามเณรอยู่วัดต่างจังหวัด ๔ ปี พ.ศ. ๒๕๓๐ มีจดหมายจากวัดพระธรรมกายส่งไปถึงเจ้าอาวาสที่หลวงพี่อยู่ ว่าประกาศรับสามเณรเพื่อเรียน บาลี และนักธรรม ส่งให้จบปริญญาตรี ไม่มีค่าใช้จ่าย หลวงพี่ตัดสินใจมาอยู่วัดพระธรรมกาย เพราะคำเดียว คือฟรี อยากเรียนแต่ไม่มีคนส่งเรียน แล้วคิดว่าวัดพระธรรมกายน่าจะเป็นวัดที่สวยงาม
 

                       ถึงแม้วันแรกที่มาเจออากาศร้อนและแล้ง ไม่ได้สะดวกสบายนัก แต่สิ่งที่ประทับใจอันดับแรกคือ การต้อนรับปฏิสันถารของพระและเจ้าหน้าที่ มีความสุภาพมาก ให้เกียรติและดูแล หลวงพี่อย่างดี ประทับใจที่สองคือ กิจวัตรกิจกรรม เป็นวัดที่ทุกคนตั้งใจปฏิบัติกันจริง ๆ มีทั้งปริยัติและปฏิบัติควบคู่กันไป นอกจากนี้คำสอนยังแปลกจากที่อื่น ที่แปลกมาก คือยืนยันว่าทพระพุทธเจ้ามีตัวตนจริง บุญมีจริง บาปมีจริง นรกสวรรค์มีจริง ซึ่งผ่านมา ๔-๕ ปีที่หลวงพี่อยู่บวชมา ไม่เคยมีใครยืนยัน จึงทำให้อยากเรียนรู้และทำความเข้าใจ
 

                      วัดพระธรรมกายมีบรรยากาศของการรักการปฏิบัติธรรมและการฝึกฝนอบรมตัวเองทำให้เรามีกำลังใจที่จะประพฤติปฏิบัติธรรรม สิ่งแวดล้อมช่วยได้เยอะมาก คำว่า "ฝึกฝนอบรมตัวเอง" ที่นี่สอนให้จับผิดตัวเอง คำพูดที่เราเจอ ทั้ง ๆ ที่เป็นเรื่องเดียวกัน แต่เป็นแนวคิดบวกซึ่งหลวงพี่ไม่เคยเจอที่ไหนมาก่อน เช่น การรับบุญ ถ้าที่อื่นบอกว่า แบ่งเวร แบ่งวาระ วัดพระธรรมกายบอกว่า "รับบุญ" การเห็นธัลบาพร่องของคนอื่น และเราไปเปนนำไปเตีอบอกว่า "ชี้ขุมทรัพย์  ไม่เคยเจอ ซึ่งมันเป็นเรื่องจริงมีที่มาที่ไปในพระไตรปิฎกจริง ๆ ซึ่งเป็นการคิดบวกที่น่าทำตาม

                       ที่สำคัญที่สุดคือ การศัคคนเข้ามา คือ ผู้ที่จะอะยู่วัดได้ต้องจะปริญญา ยกเวันสิทธิ์พิเศษ คือเด็ก หรือสามเณร ซึ่งหลวงพี่เองอยู่ในกลุ่มสิทธิ์พิเศษนี้

บิ๊กโปรเจ็ค

                  ช่วงปี พ.ศ. ๒๕๓๐ วัดพระธรรมกายถูกกล่าวหาว่ารังแกชาวนา ซึ่งหลวงพี่อยู่ในวัดในวัดปืนอย่างไร ข่าวเป็นอย่างไร เห็นที่หลวงพ่อท่านพูดกับสิ่งที่ท่านที่ท่านนั้นตรงกัน ท่านทุ่มเทเพื่อพระพุทธศาสนาวิชชาธรรมกาย ทุ่มเทเพื่อชาวโลก ทำให้เรามั่นใจ และเชื่อมั่น แล้วก็อยากจะมีส่วนร่วมกับท่าน
 

               ตัวเราได้อะไร การที่อยู่วัดได้มาถึงทุกวันนี้ ถือว่าหลวงพี่ได้หลายอย่าง หมายถึง รักษพรหมจรรย์ของเราให้รอด เราได้ศรัทธา มั่นคงในพระรัตนตรัย เราได้มีความเชื่อมั่นในเส้นทางการสร้างบารมี ที่สำคัญหลวงพี่คิดว่า การที่เราอยู่วัดพระธรรมกาย ทำให้เราได้พัฒนาตัวเองในด้านการเทศน์สอน การเข้าสังคม การทำงาน การแก้ปัญหา ได้เรียนรู้ การบริหารจัดการ
ทั้งงาน

     

           ถ้าไม่ให้อยู่วัดพระธรรมกาย ไม่มีทางที่จะได้เป็นคนทญิงทำทางหญ่ใหญ่ ๆ เช่น เช่น งานที่จะทอดกฐิน ๓๐,๐๐๐ วัด จัดสัมมนา ๒,๐๐๐ - ๓,๐๐๐ คน ถวายสังฆทาน ๑๐,๐๐๐ - ๓๐,๐๐๐ วัดงานสลายร่างคุณยาย ๓๐,๐๐๐ วัด การเตรียมงานและจัดงานนี้คือ ทำให้เราคิดใหญ่ ทำใหญ่ ทำใหญ่ บริหารทั้งคน บริหารทั้งงาน แล้วก็จัดการทั้งตัวเอง ทำให้เราพัฒนาศักยภาพของตัวเองรอบด้าน และสิ่งสำคัญคือ เราได้เข้าใจคน รู้จักสังคมและทำให้เรามองโลก มองงานออก อีกทั้งทำให้เราไม่กลัวปัญหาอุปสรรคทั้งหลาย เพราะเรารู้ว่าเราจะจัดการอย่างไร

                  ๕๕ ปีวัดพระธรรมกาย คือยุคเผยแผ่ สิ่งที่พวกเราจะต้องทำ คือฝึกตัวของเราให้ดีแล้วเราต้องทำหน้าที่ต้อนรับ ต้องสุภาพ อ่อนน้อม ฝึกฝนอบรมตัวเอง เราต้องรับแขกให้สมกับที่ครูบาอาจารย์สั่งสอน ดั่งคำสอนคุณยายที่ว่า มาร้อยเลี้ยงร้อย มาล้านเลี้ยงล้าน ปฏิสันถารทุกคนเหมือนเป็นญาติ เป็นพี่เป็นน้อง มาแล้วเขาต้องมาอีก

 

 

 

 

 

 

พระมหาสุธรรม สุรตโน, ป.ธ.๙, ดร.
ㆍเจ้าอาวาสวัดพระธรรมกายโอ๊คแลนต์ㆍผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดพระธรรมกาย
ㆍผู้อำนวยการสำนักพระปริยัติธธรรม - ประธานอำนวยการสถาบันวิจัยนานาชาติธรรมชัย (DIRI)
ㆍประธานภาคพื้นโอเชียเนีย - ประธานสงฆ์ศูนย์ปฏิบัติธรรมคุนหมิง
 

สามเณรชุดแรกของวัดพระธรรมกาย

                   หลวงพี่เข้าวัดปี พ.ศ. ๒๕๒๘ มาบัดนี้ ๔๐ ปีที่ได้มาอยู่วัดพระธรรมกาย มีความประทับใจหลาย ๆ อย่าง ตั้งแต่ครั้งแรกที่มาวัดพระธรรมกาย ตอนนั้นวัดยังเป็นทุ่งนาฟ้าโล่ง แต่ก็ประทับใจว่า วัดพระธรรมกายทำไมใหญ่จัง เพราะเคยเห็นแต่วัดเล็ก ๆ ตามชนบท และชอบในความสะอาดความเป็นระเบียบ
 

                  ช่วงนั้นป็นช่วงที่วัดกำลังซื้อที่ดิน ย.๒๐๐๐๐ ไร เราได้อยู่ฎฎีที่ที่ทำด้วจาก แต่เป็นเป็นเขาเศษคือ มีสองชั้น พระพี่เลี้ยงอยู่ชั้นบน พระนวกะที่มาอบรมอยู่ชั้นล่าง มีพื้นเป็นกรวด แล้วก็เอาไม้กระดานมาวางเพื่อใช้เป็นที่นอน ส่วนที่ปฏิบัติธรรม ก็คือเต็นท์ผ้าใบ ที่เราเรียกว่า เต็นท์ยักษ์ และยังใช้ที่นี่เป็นที่อบรมพระธรรมทายาทด้วย
 

 

 

                 ครั้งหนึ่ง หลวงพ่อธัมมชโยมาเยี่ยมและให้โอวาทกับชุดพระธรรมทายาทเป็นครั้งแรกสามเณรจึงมีโอกาสได้ฟังโอวาทท่านด้วย เมื่อหลวงพ่อให้โอวาทเสร็จ ท่านเดินดูกฏิจาก หลวงพี่ก็เดินตามท่านไปด้วย ทำให้ได้อยู่ใกล้ ๆ ท่าน และท่านยังให้โอวาทอีกหลายอย่างที่ทำให้ประทับใจมากและจดจำไว้ตลอดก็คือ
 

                "ชีวิตสมณะเป็นชีวิตที่สูงส่ง เหมือนพระจันทร์วันเพ็ญ ชีวิตพระควรเหมือนพระจันทร์คือพระจันทร์นั้นสาดแสงให้กับชาวโลก ไม่ทิ้งโลก แต่ว่าพระจันทร์นั้น ก็ไม่ได้มาคลุกคลีกับโลก ชีวิตพระควรเป็นแบบนั้น หรือชีวิตพระก็เหมือนเป็นพระบนหิ้ง ให้ญาติโยมสักการะบูชา"

 

                คงเป็นบุญของหลวงพี่ ที่จะได้มาอยู่เป็นสามเณรชุดแรกของวัดพระธรรมกาย พอมาแล้วได้เจอหลวงพ่อ ก็ประทับใจหลวงพ่อ ประทับใจพระภิกษุ หมู่คณะ ยิ่งโชคดีมากที่ได้นั่งธรรมะกับหลวงพ่อด้วย
 

ใจเป็นหนึ่งสอบบาลียกชั้น

                 ตอนนั้นหลวงพี่มาเป็นสามเณรใหม่ ๆ พอเปิดเรียนก็เดินจากอาศรมไปเรียนนักธรรม เรียนบาลี เริ่มต้นไม่อยากเรียนบาลีเลย ยากมากและไม่ชอบท่อง พี่อารีพันธ์เป็นนักเรียนบาลีศึกษาคนแรกของวัดพระธรรมกาย บอกว่า "สามเณรเรียนบาลีดีนะคะ มีนิทานอยู่ในนั้น นิทานธรรมบทค่ะ" แล้วพี่อารีพันธ์ก็เล่าให้ฟังและให้กำลังใจว่า "ถ้าหากสามเณรแปลเองได้ ก็ไม่ต้องรอโยมพี่นะคะ อ่านเองได้ รู้เรื่องเลย" เป็นข้อที่หนึ่ง ทำให้ตั้งใจเรียนบาลี จะได้อ่านนิทานธรรมบทได้รู้เรื่องข้อสอง ที่เรียนเพราะพระมหาสุวิทย์ วิชเชสโก ท่านบอกว่าให้ตั้งใจเรียนนะ ก็เป็นความประทับใจที่ทำให้ได้เรียนบาลีในตอนนั้น
 

                   ในปีการศึกษา พ.ศ. ๒๕๖๗ เป็นที่น่าปลาบปลื้มว่าได้เห็นพระภิกษุ สามเณร อุบาสก อุบาสิกา สมาชิกวัดพระธรรมกายต่างรวมใจกันเป็นหนึ่ง สมัครสอบพระบาลี เพื่อบูชาธรรม๘๐ ปี หลวงพ่อธัมมชโย และประกาศผลสอบบาลืออกมาว่า วัดพระธรรมกายสามารถคว้าแชมป์
สอบเปรียญธรรมประโยค ๙ มากที่สุด คู่กับวัดโมลีโลกยาราม ด้วยจำนวน ๑๐ รูปเท่ากัน และรวมทุกประโยคได้ ๓๒๐ รูป เฉพาะบาลีศึกษาสอบได้ ๔๐ ท่าน จึงทำให้เราเป็นแชมป์บาลี มีผู้สอบผ่านมากที่สุดในประเทศ
 

 

ผู้สอบได้เปรียญธรรมประโยคล่าง ๆ ของวัดพระธรรมกาย ปีการศึกษา ๒๕๖๗
 

 

มีพ่อ มีพระ มีภารกิจ

                   สิ่งที่ทำให้อยู่สร้างบารมีมาได้จนถึงปัจจุบันนี้ อันดับแรก คือ มีหลวยพ่ออยู่ในใจ เราเราเห็นหลวงพ่อท่านสร้างบารมีมา นึกถึงหลวงพ่อ ก็คือนึกถึงธรรมะ ก็จะมีธรรมะด้วย เราต้องนึกธรรมะนั่งธรรมะ แล้วเราจะมีความสุขในทุก ๆ วัน เมื่อใจเราสว่าง เวลานั้นเราจะเข้าใจคำว่า โลกสวยงามนั้นเป็นอย่างไร
 

                   ตอนที่เป็นสามเณร พอเห็นธรรมะแล้ว เราจะมองเห็นดอกไม้สวยขึ้นกว่าเดิม ใบไม้มีสีสันสว่างดูสายขึ้น คือเราจะเล็กผมหนึ่ง ซึ่งปกติดาเราจะไม่เห็น แต่พอเราถึงธรธธธรรมะ อะไร ก็ดูสวยงามไปหมด สว่างไสว ใจเรามีความสุข ใจเราจะปลื้ม เห็นอะไรก็ยิ้ม ทำให้เรามั่นใจว่า ถึงตายไปก็ไม่ตกนรก
 

                   พอได้เปรียญธรรมประโยค ๙ แล้ว หลวงพ่อให้เขียนบทเทศน์ธรรมะเพื่อประชาชน ต้องไปส่งงานหลวงพ่อ ๓ ครั้งในหนึ่งสัปดาห์ หลวงพี่จะถือบทเทศน์มาให้หลวงพ่อในห้อง ห้องของหลวงพ่อจะเรียบ ๆ ไม่มีอะไรมาก จะมีเตียงที่ใช้เป็นที่นั่งธรรมะของท่าน แล้วก็บันทึกเทปที่บนเตียงนั่งธรมะตัวยบันทึกเทปด้วย ตอนนั้นก็ประทับใจที่ได้รับบุญญอยู่กับหลวงพ่อ

 

                   ตอนหลังได้มีโอกาสมาเป็นพระอาจารย์ใหญ่ จึงได้มาสนองงานส่งงานหลางพ่อเรื่อย ช่วงนั้นที่วัดเราสร้างมหาธรรมกายเจดีย์ สร้างสภาธรรมกายสากล เวลามีงานที่ต้องรายงานท่าน ท่านก็จะให้ไปรายงานตอนท่านฉันที่อาคารภาวนาฯ ท่านฉันไปเราก็รายงานไป ได้อยู่ใกล้กับหลวงพ่อแล้วมีความสุข

 

                 มีอยู่ครั้งหนึ่ง ตอนนั้นได้ไปทำหน้าที่สอนธรรมะที่ภาคใต้ เขากำลังสร้างถนน มีกองลูกรังกองอุปกรณ์ก่อสร้างอยู่บนถนน พอรถตู้ไปส่งเสร็จกำลังจะกลับ อยู่ ๆ ก็มีรถวิ่งสวนมา รถเราหลบเลยพลิกคว่ำลงข้างทาง แล้วมาหยุดอยู่บนกองลูกรังพอดี ศีรษะหลวงพี่แตกนิดหน่อย
โชคดีว่าตอนที่รถพลิกคว่ำ หลวงพี่นั่งตรึกธรรมะอยู่ เพราะหลวงพ่อบอกว่า อยู่ที่ไหนก็ต้องตรึกธรรมะให้ได้ตลอด
 

                มีพ่อ มีพระ แล้วก็ต้องมีภารกิจ เพราะทุกภารกิจที่เราทำ คือ การสร้างบารมี ไม่ว่าเราจะอยู่ส่วนไหนขององค์กรก็ตาม ให้พยายามทำตรงนั้นให้ดีที่สุด เป็นบุญของเรา หลวงพี่เคยให้โอวาทกับพนักงานและเจ้าหน้าที่ว่า "เราโชคดีนะ คนข้างนอกเขาทำงานได้เงิน แต่เราทำงานทั้งได้เงินและได้บุญด้วย"

 

 

 

 

พระไชยยศ ยสวํโส
ผู้อำนวยการสถาบันพุทธศิลป์แห่งโลก วัดพระธรรมกาย

พุทธศิลป์
เปิดโลกและจักรวาล

                   หลวงที่สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีโดยตรงในสาชาศิลปะจากคณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร และยังเคยมีประสบการณ์ในการทำงานทางด้านศิลปะมาหลายปี เข้าวัดครั้งแรกปี พ.ศ. ๒๕๓๑ สิ่งแรกที่ประทับใจคือสถานที่สงบร่มรื่น เต็มไปด้วยไม้นานาพันธุ์ มีความสะอาดและเป็นระเบียบเรียบร้อย สิ่งก่อสร้างภายในวัดดูเรียบง่ายเหมาะแก่การปฏิบัติธรรม ผู้คนภายในวัด ยิ้มแย้มแจ่มใส เบิกบานในบุญ มีสง่าราศี บุคลิกน่าเลื่อมใส หลังจากได้มาวัดพระธรรมกายครั้งแรก จนเกิดเป็นความประทับใจแล้ว จึงได้ตัดสินใจเข้ารับการอบรมและอุปสมบทธรรมทายาทภาคฤดูร้อน เป็นเวลา ๒ เดือน 

 

                  ช่วงเวลาที่บวชเป็นพระภิกษุนั้น ได้มีโอกาสศึกษาเรียนรู้ธรรมะในพระพุทธศาสนาอย่างเต็มที่แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ แต่ก็ทำให้เปิดโลกทัศน์ภายในใจให้สว่างไสว เข้าใจความเป็นไปของชีวิตที่ผ่าน ๆ มาของตนอย่างชัดเจน โดยเฉพาะได้รู้ว่าแท้จริงแล้วมนุษย์ทุกคนเกิดมาเพื่อสร้างบารมีสั่งสมบุญกุศล เพื่อหลุดพันจากกองทุกข์ในวัฏสงสาร
 

 

 

                 หลังจากลาสิกขา ชีวิตหลวงพี่ก็เปลี่ยนแปลงไปเป็นคนที่มีสติ มองเห็นความจริงของชีวิตมากยิ่งขึ้น ตั้งใจทำทาน รักษาศีล และสวดมนต์นั่งสมาธิเป็นประจำ มาวัดทุกวันอาทิตย์ และได้เข้ามาช่วยงานอาสาสมัคร แผนกต้อนรับบริการบริเวณจุดนัดพบริมคลองแอล
 

                นอกจากนี้ ยังรับบุญพิเศษเขียนป้ายประชาสัมพันธ์งานบุญต่าง ๆ เช่น ป้ายคัตเอวัดพระธรรมกายขนาดใหญ่ที่ติดบริเวณทางเข้ตลาดบางขัน ฯลฯ หลังจากลุยสร้างบารมีอย่างต่อเนื่อง รับบุญพิเศษในการช่วยงานวัดมากขึ้น ๆ รู้สึกปลื้มในบุญที่ได้ทำเป็นอย่างมาก จึงเกิดความคิดว่า เพศฆราวาสนั้นไม่เหมาะสำหรับตนเอง เพราะมีข้อจำกัดมากมายที่ทำให้ให้ไม่สามารถสร้างบารมีได้เต็มที่ เมื่อถึงปี พ.ศ. ๒๕๓๔ จึงตัดสินใจสละเพศฆราวาส เข้ารับการอุปสมบทในโครงการธรรมทายาทภาคฤดูร้อน เพื่อสร้างบารมีในเพศบรรพชิตตลอดไป
 

พุทธศิลป์ ศิลปกรรมเพื่อพระพุทธศาสนา
 

                หลวงพ่อธัมมชโยให้ความสำคัญอย่างยิ่งต่องานพุทธศิลป์ โดยท่านมักกล่าวเน้นย้ำถึงบทบาทสำคัญของพุทธศิลป์ในการเปิดโลก เปิดภพภูมิต่าง ๆ ให้ประจักษ์ถึงความจริงของชีวิตด้วยเหตุที่ว่า "สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น" เพราะการรับฟังคำสอนในพระไตรปิฎก หรือจาก
 

 

 

คำบอกเล่าของครูบาอาจารย์ต่าง ๆ นั้น อาจก่อให้เกิดภาพในใจที่แตกต่างกันไป จนนำมาซึ่งความสงสัยและไม่สามารถที่จะสรุปได้อย่างถูกต้องตรงความเป็นจริง

 

               ทว่า พุทธศัตปีสามารถถ่ายทอดเรื่องราวเหล่านั้นออกมาเป็นรูปธรรมได้ชัดเจน เปิดโลกให้เห็นมรก สวรรค์ หรือแม้แต่รูปลักษณ์ของพระสัมมารัมพรธเจ้าและท่านลาหล่าพระสมัยพุทธกาล ทำให้ผู้คนได้เห็นและเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งตรงตามความเป็นจริง นำไปสู่ความเข้าใจในธรรมะแห่งพระพุทธศาสนาอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น ก่อให้เกิดแรงบันดาลใจในการสร้างความดี และเกิดความยำเกรงต่อผลแห่งกรรมชั่วทั้งปวง
 

              ปี พ.ศ. ๒๕๓๕ ในเวลานั้นหลวงพี่บวชได้ ๑ พรรษา มีโอกาสขึ้นปฏิบัติธรรมที่ดอยสุเทพ (ปุย) ณ ห้องสมปรารถนา จังหวัดเชียงใหม่ ในช่วงเวลานั้นหลวงพ่อธัมมชโยท่านได้เมตตาลงนำปฏิบัติธรรม และให้โอวาทแก่คณะสงฆ์ที่ขึ้นปฏิบัติธรรมในรุ่นนั้น หลวงพ่อท่านได้มีโอกาสอ่านประวัติความเป็นมาก่อนบวชและภูมิหลังทางการศึกษาของพระแต่ละรูป รวมถึงของหลวงพี่ด้วย ดังนั้น ท่านจึงดำริที่จะก่อตั้งทีมงานพุทธศิลป์ขึ้น โดยเริ่มต้นจากการให้หลวงพี่เก็บตัวปฏิบัติธรรมอยู่กับท่านที่ดอยสุเทพ เพื่อฝึกความละเอียดของใจ ควบคู่ไปกับการวาดภาพตามดำริของท่าน และส่งผลงานเพื่อรับการพิจารณาปรับปรุลแก้ไขจากท่านเป็นประจำทุกวัน
 

           ในช่วงริ่มตันนั้นมีพลวงพี่เมืองรูปเตียวในการบุกบิกงานทุทรศึกปี ต่อมาจึงค่อย ๆ รวบรวบรวมทีมงาน และขยายงานอย่างต่อเนื่อง จวบจนปัจจุบันได้พัฒนาและเติบโตเป็น สถาบันพุทธศิลปิแห่งโลก
 

               ผลงานที่สร้างควานประทับใจและปลื้มที่สุด คือ การสร้ายหวรถ "มยุรหาวากากาศ" เพื่ออัญเชิญสรีระร่างของคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ไปสู่พิธีสลายร่าง ณ เบื้องหน้าพระมหาธรรมกายเจดีย์ โดยมีการปั้นมยุรนาวากาศขนาดเล็กเพื่อเป็นต้นแบบก่อน แล้วจึงนำไปขยายใหญ่ขนาด ๓๐ เมตรทีมงานพุทธศิลป์ คือ กลุ่มบุคคลที่ท่านรอคอยมามานนับสิบสิบปี ตั้งแต่เริ่มก่อตั้งตัวพระรรมกาย ผลงานพุทธทิตป์ได้ปรากฎเป็นสื่อกลางในการจุดประกายและสร้างเสรางแรงตาลใจในงานบุญต่าง ๆ ของวัดพระธรรมกาย เพื่อช่วยเสริมสร้างความงดงามและดึงดูดให้สาธุชนมีแรงบันดาลใจที่จะเข้าร่วมกิจกรรมเพื่อสร้างบุญสร้างบารมีของวัดพระธรรมกายตลอดมา

 

นิทรรศการความจริงของชีวิตของทุกคนในโลก

An Exhibition on the truth of life for all hurnanity
 

 

 

มยุรนาวากาศ เทวรถขนาด ๓๐ เมตร ในวันสลายร่างคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง

วันที่ ๓ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๔๕