ตอนที่ 3 วันอาสาฬหบูชา

วันที่ 23 มิย. พ.ศ.2557

 

<<<  ตอนที่  3  วันอาสาฬหบูชา >>>

 

     พระสัมมาสัมพุทธเจ้า  ทรงกำหนดรู้ด้วยญาณทัสสนะเห็นว่า  บุคคลที่ควรเสด็จไปเทศน์โปรดต่อไปคือ พระปัญจวัคคีย์  5  รูป  เพราะในอดีตชาติสมัยพระสัมมาสัมพุทธเจ้าวิปัสสี  ท่านโกณฑัญญะเคยถวายมหาทานครั้งใหญ่  ตั้งจิตแน่วแน่เปล่งวาจาอธิษฐาน  ณ  เบื้องพระพักตร์ว่า              

“ด้วยอำนาจบุญกุศลอันไม่มีประมาณที่เกิดจากมหาทานในครั้งนี้ขอให้ข้าพระพุทธเจ้า  ได้เป็นพระอริยสาวกองค์แรกในพระพุทธศาสนาของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า  พระองค์ใดพระองค์หนึ่งในอนาคตกาลภายภาคเบื้องหน้าด้วยเถิด”                

     ก่อนพลบค่ำ  พระพุทธองค์เสด็จไปถึงป่าอิสิปตนมฤคทายวัน  พระปัญจวัคคีย์  ต่างมองเห็นพระพุทธองค์  มีพระฉัพพรรณรังสีแผ่ออกมาจากพระวรกาย  เสด็จมาแต่ไกล  ต่างนัดหมายกันไว้ว่า  เราอย่าลุกขึ้นต้อนรับพระองค์เลย แต่เมื่อพระพุทธองค์เสด็จไปถึงด้วยพุทธานุภาพ  พระปัญจวัคคีย์ต่างลืมตัวลุกขึ้นต้อนรับไปอย่างนอบน้อม  รับบาตรรับจีวร  ล้างพระบาท  กราบทูลให้พระพุทธองค์ทรงนั่งบนอาสนะที่ปูลาดไว้  พระบรมศาสดาตรัสว่า

“บัดนี้  ตถาคตสิ้นกิเลสใหญ่น้อยทั้งปวง  ได้ตรัสรู้ธรรม  เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าแล้ว”

     พระปัญจวัคคีย์รูปหนึ่งค้านว่า  พระองค์ทรงเลิกบำเพ็ญทุกรกิริยา  หันดำรงตนเป็นปกติ  จะทรงบรรลุธรรมวิเศษ  ซึ่งวิสัยคนธรรมดาไม่สามารถเข้าถึงได้อย่างไร พระพุทธองค์ตรัสด้วยพระสุรเสียงที่นุ่มนวลไพเราะว่า  "ท่านทั้งหลายนึกทบทวนดูว่าเราเคยกล่าววาจาที่ไม่เป็นความจริงหรือไม่"  พระปัญจวัคคีย์ต่างนิ่งเงียบจิตสงบยอมจำนน  พระพุทธองค์ตรัสต่อไปว่า  จงสงบจิตใจตั้งใจฟังให้ดี  บัดนี้เราตถาคตจักแสดงธรรมแก่ท่าน 

               

     พระปัญจวัคคีย์  ซึ่งต่างสั่งสมบารมีมาพร้อมที่จะได้บรรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ในชาติปัจจุบันนี้  ต่างปล่อยใจตามกระแสพระธรรมเทศนา พระโกณทัญญะน้อมจิตตามกระแสพระธรรมเทศนาด้วยใจที่เป็นสมาธิ  ได้มีดวงตาเห็นธรรมบรรลุเป็นพระโสดาบัน  บัดนั้นเองพระพุทธองค์  ทรงเปล่งอุทานว่า  “อัญญาสิ วตโภ โกณทัญญะ” โกณฑัญญะรู้ธรรมแล้วหนอ  พระปฐมเทศนา  ที่ทรงนำมาเทศครั้งแรก คือ  พระธรรมจักกัปปวัตตนสูตร พระโกณฑัญญะ  ซึ่งเป็นพระโสดาบันแล้ว  ได้กราบทูลขออุปสมบท พระพุทธองค์ตรัสว่า

“เอหิภิกขุ  ท่านจงเป็นภิกษุเถิด  ธรรมอันตถาคตกล่าวไว้ดีแล้ว  ท่านจงประพฤติพรหมจรรย์  เพื่อทำที่สุดแห่งทุกข์โดยชอบเถิด”


บทสารคดี  รัตนวนาลี

20/6/57