กินน้ำผึ้งผสมยาพิษ

วันที่ 26 กค. พ.ศ.2554

บทความหนึ่งจาก "ของดีพระไตรปิฎก" ซึ่งผู้รจนาใช้นามปากกา "แจ่มธรรม" ได้กล่าวไว้อย่างแจ่มแจ้งและอธิบายความรู้ไว้อย่างชัดเจน เหมือนหงายของที่คว่ำ เหมือนเปิดของที่ปิด

ความจริงอย่างหนึ่งที่ใครก็ปฏิเสธไม่ได้ คือ เวลามีค่า และไม่สามารถตีค่าได้

               เพราะมีเวลา.. ย่อมสามารถหาเงินหาทอง สร้างเกียรติยศชื่อเสียงแก่ตนเองได้ แต่ถึงแม้จะมีเงินทองมากมายปานใด ชื่อเสียงเกียรติยศระบือลือนามไปไกลจนมีคนเกรงขามทั่วทั้งโลกก็ตาม ก็ไม่สามารถเอาสิ่งเหล่านั้นมาชื้อเวลาได้ แม้อนุวินาทีเดียว

               ๗๕ ปี โดยอายุของคนทั่วไป สำหรับมนุษย์บนโลกถือว่าน้อยมากสำหรับการแก้ตัวให้ถึงพร้อมด้วยวิชชาและจรณ  และะถือว่านิดเดียวเท่านั้นเองสำหรับการสั่งสมเสบียงเพื่อเดินทางไปในภพชาติเบื้องหน้า

               ผู้ที่ประมาทดูเบาในการสร้างบารมี มัวแต่ปล่อยตัวปล่อยใจให้กระแสโลก กระแสกิเลส จูงจมูกเหมือนวัวเหมือนควาย ดูแล้วเหมือนไม่มีความทุกข์อะไร แต่จะรู้ซึ้งเมื่อความตายมาเยือน ขณะเรามีชีวิตอยู่ไม่สามารถรู้ได้ว่าจะเป็นอย่างไรหลังจากตายแล้ว แต่ชีวิตหลังความตายย่อมขึ้นอยู่กับการกระทำในขณะมีชีวิตอยู่นั่นเองเป็นสำคัญ

               การที่ปล่อยให้กิเลสจูงอยู่เป็นร้อยปีพันปี ก็ไม่มีวันที่จะทำให้กิเลสเต็มได้เลย มีแต่จะขยายที่ใส่ให้มันใหญ่ยิ่งขึ้น จึงมีคำพูดว่า หากจะเอาโลกทั้งใบหรือเอาภพสามเป็นที่ใส่กิเลสเพื่อให้ชีวิตอิ่มด้วยกิเลส ถึงเต็มแล้วก็ไม่มีวันที่คนเราจะสามารถอิ่มได้เลย

               และแน่นอนว่ายิ่งมีมากเท่าใดก็ต้องชดใช้กรรมมากเท่านั้น นี้เองจึงน่าจะเปรียบเทียบกับคำว่า "กินน้ำผึ้งผสมยาพิษ" อย่างแท้จริง