Toggle navigation
เมนูทั้งหมด
หน้าแรก
สื่อธรรมะ
หนังสือ
เสียงธรรมะ MP3
วีดีโอ ธรรมะ VDO
คลิปดีๆให้กำลังใจจากยูทูป
รวมการ์ตูน นิทาน
นิทานชาดก
ชาดก 500 ชาติ
นิทานอีสป
การ์ตูนเด็กดี
การ์ตูนบุญโตหมูเพื่อนซี้
มงคลชีวิต 38 ประการ
คำสอนพระพุทธเจ้า
ธรรมะจากพระไตรปิฏก
ข่าว
ข่าวประชาสัมพันธ์
สรุปข่าวเด่นประจำเดือน
ชี้แจ้งข้อแท้จริงวัดพระธรรมกาย
Gallery ภาพทบทวนบุญ
รวมแอพพลิเคชั่นธรรมะฟรี
บทความ
บทความประจำวัน
หลวงพ่อทัตตชีโว
หลักการใช้ชีวิต จิตใจ ธรรมะ
รวมพระธรรมเทศนา หลวงพ่อวัดปากน้ำ
รวมคำสอนยายอาจารย์ จันทร์
บทสวดมนต์ คำกล่าวต่างๆ
อยู่ในบุญ
พระของขวัญ
วัฒนธรรมชาวพุทธ
DOU ความรู้พระพุทธศาสนาเพื่อการพัฒนาตนเอง
ปกิณกะ
อานุภาพพระมหาสิริ
บุคคลตัวอย่าง
เส้นทางมาวัด/จุดออกรถ/ปฏิบัติธรรม
สมัครข่าวสารธรรมะ
กัลยาณมิตรaboutus
Download Wallpaper
White Board
บริการสื่อธรรมะ
รวมนิทานชาดกพร้อมภาพประกอบสีสดใส ข้อคิดจากชาดก นิทานชาดกภาษาอังกฤษ วีดีโอนิทาน
นิทานชาดก : อุปาหนชาดกว่าด้วยศิษย์คิดเทียบอาจารย์ ความรู้ที่ไร้ปัญญา อาจย้อนกลับมาทำร้ายตัวเอง
อรรถกถา
อุปาหน ชาดกว่าด้วยศิษย์คิดเทียบอาจารย์
ความรู้ที่ไร้ปัญญา อาจย้อนกลับมาทำร้ายตัวเอง
ครั้งหนึ่ง เมื่อพระพุทธเจ้าประทับอยู่ ณ พระเชตวันมหาวิหาร ภิกษุหลายรูปกำลังนั่งสนทนากันในโรงธรรมเรื่องที่ทุกคนกำลังพูดถึงคือ
พระเทวทัต
ภิกษุรูปหนึ่งกล่าวขึ้นว่า
“พระเทวทัตเคยเป็นศิษย์ เคยได้รับคำสอนจากพระศาสดาแท้ ๆ แต่สุดท้ายกลับแยกตัวออกไป กลายเป็นฝ่ายตรงข้าม และนำตนเองไปสู่ความพินาศ”
หลายรูปต่างพยักหน้าเห็นด้วยไม่นานนัก พระพุทธองค์เสด็จมายังโรงธรรม แล้วตรัสถามว่า
“ภิกษุทั้งหลาย พวกเธอกำลังสนทนาเรื่องอะไรกันอยู่?”
ภิกษุทั้งหลายจึงกราบทูลเรื่องพระเทวทัตตามที่กำลังพูดคุยกันพระพุทธองค์ทรงสดับแล้วตรัสว่า
“ภิกษุทั้งหลาย เรื่องเช่นนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเพียงในชาตินี้”
ทุกคนเงียบลงพระองค์ตรัสต่อว่า
“ในอดีต เทวทัตก็เคยเรียนวิชาจากเรา แล้วกลับคิดแข่งกับอาจารย์ของตนเอง จนสุดท้ายต้องพบกับความพินาศมาแล้ว”
จากนั้น พระพุทธองค์จึงทรงเล่าเรื่องในอดีตชาติอาจารย์ฝึกช้างแห่งกรุงพาราณสีในอดีตกาล กรุงพาราณสีอยู่ภายใต้การปกครองของพระเจ้าพรหมทัตในเมืองนั้น มีครอบครัวหนึ่งทำหน้าที่ฝึกช้างหลวงมาหลายชั่วคนและในตระกูลนี้เอง พระโพธิสัตว์ได้ถือกำเนิดขึ้น
เมื่อเติบโตเป็นหนุ่ม เขาเรียนรู้ศาสตร์เกี่ยวกับช้างทุกอย่างตั้งแต่การอ่านอารมณ์ของช้างการฝึกให้เชื่อคำสั่งการควบคุมช้างในสนามรบไปจนถึงเทคนิคต่าง ๆ ที่คนทั่วไปแทบไม่เคยรู้ไม่นาน เขาก็กลายเป็น นายหัตถาจารย์ผู้เชี่ยวชาญที่สุดคนหนึ่งในกรุงพาราณสีชื่อเสียงของเขาแพร่ไปไกลจนวันหนึ่ง มีชายหนุ่มคนหนึ่งจากหมู่บ้านในแคว้นกาสีเดินทางมาหาชายหนุ่มคนนั้นคุกเข่าลงแล้วกล่าวว่า
“ท่านอาจารย์ ข้าพเจ้าอยากเรียนวิชาฝึกช้างจากท่าน”
พระโพธิสัตว์มองดูชายหนุ่มอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า
“ถ้าเจ้าตั้งใจเรียน เราก็จะสอน”
ชายหนุ่มดีใจมากจากวันนั้น เขาจึงเริ่มเรียนทุกอย่างจากพระโพธิสัตว์อาจารย์ที่ไม่ปิดบังวิชาธรรมดาของพระโพธิสัตว์ เมื่อรับใครเป็นศิษย์แล้ว ก็ไม่เคยคิดหวงความรู้พระโพธิสัตว์ไม่ได้สอนเพียงครึ่ง ๆ กลาง ๆไม่ได้เก็บเคล็ดลับบางอย่างไว้เพราะกลัวลูกศิษย์เก่งเกินหน้าสิ่งใดที่รู้ เขาก็สอนทั้งหมดชายหนุ่มจึงเรียนรู้ได้รวดเร็วมากเมื่อเวลาผ่านไป วิชาพื้นฐานที่ควรรู้ เขาก็ทำได้ทั้งหมด
จนวันหนึ่ง ชายหนุ่มเข้ามาหาอาจารย์
“ท่านอาจารย์”“มีอะไรหรือ?”“ข้าพเจ้าเรียนวิชาจากท่านมามากแล้ว ตอนนี้อยากเข้ารับราชการ”
พระโพธิสัตว์ไม่ได้ขัดขวาง
“ดีแล้ว ถ้าเช่นนั้นเราไปทูลพระราชาให้”
พระโพธิสัตว์เข้าเฝ้าพระเจ้าพรหมทัต แล้วกราบทูลว่า
“ข้าแต่มหาราช ศิษย์ของข้าพระองค์ต้องการเข้ารับราชการ”
พระราชาตรัสว่า
“ก็ดี ให้เขาเข้ามารับราชการได้”
พระโพธิสัตว์จึงถามต่อ
“แล้วพระองค์จะประทานค่าตอบแทนแก่เขาเท่าใดพระเจ้าข้า?”
พระราชาทรงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า
“เขาเป็นศิษย์ของท่าน ยังไม่ควรได้รับเท่ากับอาจารย์”“ถ้าท่านได้หนึ่งร้อย เขาได้ห้าสิบ”“ถ้าท่านได้สองร้อย เขาได้หนึ่งร้อย”
พระโพธิสัตว์รับพระดำรัสแล้วกลับบ้านจากนั้นก็บอกศิษย์ตามตรงแต่ทันทีที่ชายหนุ่มได้ยิน สีหน้าก็เปลี่ยนไป
“ทำไมข้าพเจ้าต้องได้น้อยกว่าท่าน?”
พระโพธิสัตว์ชะงักเล็กน้อยศิษย์กล่าวต่อว่า
“ข้าพเจ้าก็รู้ทุกอย่างที่ท่านรู้”“ท่านสอนอะไร ข้าพเจ้าก็เรียนหมดแล้ว”“ถ้าจะรับราชการ ข้าพเจ้าต้องได้ค่าตอบแทนเท่ากับท่าน”“ถ้าไม่ได้เท่ากัน ข้าพเจ้าก็ไม่รับราชการ”
พระโพธิสัตว์มองศิษย์ของตนเงียบ ๆเขาไม่ได้โกรธเพียงตอบว่า
“ถ้าเช่นนั้น เราจะไปทูลพระราชาให้”
ถ้าคิดว่าเท่ากัน ก็จงพิสูจน์เมื่อพระเจ้าพรหมทัตทรงทราบเรื่อง จึงตรัสว่า
“ถ้าเขาเชื่อว่าตนเองมีความสามารถเท่ากับอาจารย์จริง เราก็ไม่ขัด”“แต่เขาต้องพิสูจน์ให้เห็น”“ถ้าแสดงศิลปะได้เสมอกันทุกประการ เราก็จะให้ค่าตอบแทนเท่ากัน”
พระโพธิสัตว์กลับไปบอกศิษย์ชายหนุ่มตอบทันที
“ได้ ข้าพเจ้าจะแสดง”
พระโพธิสัตว์จึงกลับไปกราบทูลพระราชาพระเจ้าพรหมทัตจึงมีรับสั่งให้ประกาศไปทั่วพระนครว่า
“วันพรุ่งนี้ อาจารย์ฝึกช้างและศิษย์จะมาแสดงความสามารถกันที่สนามหลวง ใครต้องการชม จงมารวมตัวกัน”
ข่าวนั้นแพร่ไปอย่างรวดเร็วคนทั้งเมืองตื่นเต้นกันมากใคร ๆ ก็อยากรู้ว่า
ศิษย์จะเก่งเท่าอาจารย์จริงหรือไม่
คืนก่อนการประลองคืนนั้น ศิษย์กลับไปพักผ่อนอย่างมั่นใจเขาคิดว่า
“อาจารย์สอนเรามาหมดแล้ว”“พรุ่งนี้ ต่อให้แสดงอะไร เราก็ทำได้เหมือนกัน”
แต่พระโพธิสัตว์กลับไม่ได้คิดเช่นนั้นเขารู้ดีว่า ศิษย์เรียนรู้
“วิชา”
ไปมากก็จริง
แต่ยังขาดสิ่งหนึ่งนั่นคือ
ปัญญาในการใช้อุบาย
พระโพธิสัตว์จึงนำช้างตัวหนึ่งมาแล้วฝึกมันใหม่ตลอดทั้งคืนแต่สิ่งที่เขาสอนนั้นแปลกมากถ้าพูดว่า
“เดินไป”
ช้างต้องถอยหลังถ้าพูดว่า
“ถอยหลัง”
ช้างต้องเดินไปข้างหน้าถ้าบอกว่า
“ลุกขึ้น”
ช้างต้องหมอบลงถ้าบอกว่า
“หมอบลง”
ช้างต้องลุกขึ้นถ้าพูดว่า
“หยิบ”
ช้างต้องปล่อยถ้าพูดว่า
“ปล่อย”
ช้างต้องหยิบทั้งคืน พระโพธิสัตว์ฝึกช้างจนมันจดจำคำสั่งทั้งหมดได้ก่อนรุ่งเช้า ช้างตัวนั้นก็พร้อมแล้ว
สนามหลวงวันรุ่งขึ้น สนามหลวงเต็มไปด้วยผู้คนพ่อค้า ชาวบ้าน ขุนนาง ทหาร และเด็ก ๆ พากันมารอดูจนแน่นพระเจ้าพรหมทัตประทับอยู่บนแท่นหลวงไม่นาน พระโพธิสัตว์ก็ขี่ช้างของตนเข้ามาอีกด้านหนึ่ง ศิษย์ของเขาก็ขี่ช้างอีกเชือกเข้ามาเช่นกันเสียงคนดูดังขึ้นทั่วสนามการแสดงเริ่มต้นศิษย์สั่งให้ช้างเดินพระโพธิสัตว์ก็สั่งให้ช้างเดินศิษย์ให้ช้างหมอบอาจารย์ก็ทำได้ศิษย์ให้ช้างหยิบของอาจารย์ก็ทำเหมือนกันผ่านไปหลายชุด
คนดูเริ่มซุบซิบกัน
“ดูเหมือนลูกศิษย์จะเก่งพอ ๆ กับอาจารย์จริง ๆ”
ชายหนุ่มได้ยินเสียงเหล่านั้นก็ยิ่งมั่นใจรอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าแต่พระโพธิสัตว์ยังคงสงบนิ่งจากนั้น เขาก็เริ่มการแสดงชุดสุดท้ายวิชาที่ศิษย์ไม่เคยเห็นพระโพธิสัตว์หันไปหาช้างของตนแล้วออกคำสั่งว่า
“เดินไป!”
ช้างกลับถอยหลังฝูงชนเงียบกริบศิษย์เบิกตากว้างพระโพธิสัตว์สั่งอีก
“ถอย!”
ช้างกลับวิ่งไปข้างหน้าเสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วสนาม
“ลุกขึ้น!”
ช้างหมอบลงกับพื้น
“หมอบลง!”
ช้างกลับลุกขึ้นยืน
“หยิบขึ้นมา!”
ช้างกลับปล่อยของที่ถืออยู่
“ปล่อย!”
ช้างกลับหยิบของขึ้นมาคนดูต่างตะลึงส่วนศิษย์หน้าเสียทันที
เขาหันไปมองช้างของตนพยายามทำตามแต่ช้างของเขาไม่เข้าใจแม้แต่คำสั่งเดียวเพราะนี่เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยเรียนถึงตอนนั้น ทุกคนในสนามจึงเข้าใจพร้อมกันว่าการจำสิ่งที่อาจารย์เคยสอน ไม่ได้หมายความว่าจะมีความสามารถเท่ากับอาจารย์ทุกอย่างยังมีประสบการณ์ ไหวพริบการพลิกแพลงและความเข้าใจอีกมากที่ไม่ได้เกิดขึ้นเพียงเพราะเรียนบทเรียนครบ
ความหยิ่งที่พาตัวเองไปสู่จุดจบฝูงชนเริ่มโกรธหลายคนตะโกนว่า
“เจ้าเรียนวิชาจากอาจารย์จนหมด แล้วยังคิดยกตัวขึ้นแข่งกับผู้สอนอีกหรือ!”
เสียงด่าดังขึ้นเรื่อย ๆสถานการณ์วุ่นวายจนควบคุมไม่อยู่สุดท้าย ชายหนุ่มถูกฝูงชนทำร้ายจนเสียชีวิตในสนามนั้นเองพระโพธิสัตว์มองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความสลดใจเขาไม่ได้ดีใจที่ชนะเพราะสำหรับเขา นี่ไม่ใช่ชัยชนะของอาจารย์เหนือศิษย์แต่มันคือภาพของคนคนหนึ่งที่มีความรู้มากพอจะก้าวหน้า
แต่กลับไม่มีปัญญามากพอจะรู้จักประมาณตนรองเท้าที่กลับกัดเท้าหลังเหตุการณ์สงบ พระโพธิสัตว์ลงจากหลังช้าง แล้วเข้าเฝ้าพระเจ้าพรหมทัตเขากราบทูลว่า
“ข้าแต่มหาราช วิชาความรู้โดยธรรมชาติแล้ว มีไว้เพื่อทำให้ชีวิตของผู้เรียนดีขึ้น”“แต่วิชาเดียวกัน หากตกอยู่ในมือของผู้ที่ไม่มีสติ ไม่มีความกตัญญู และไม่รู้จักประมาณตน…”“มันก็อาจย้อนกลับมาทำลายผู้เรียนได้”
จากนั้นพระโพธิสัตว์จึงเปรียบเทียบว่ารองเท้านั้น เราซื้อมาเพื่อปกป้องเท้า
แต่ถ้ารองเท้าทำมาไม่ดียิ่งเดินยิ่งเสียดสียิ่งกัดเท้าสุดท้าย รองเท้าที่ควรช่วยให้เดินสบายกลับกลายเป็นสิ่งที่ทำให้เท้าเป็นแผลความรู้ก็เช่นเดียวกันถ้าอยู่กับคนที่รู้จักใช้มันก็สร้างประโยชน์แต่ถ้าอยู่กับคนที่ไร้คุณธรรมความรู้ที่เคยได้รับจากอาจารย์ อาจกลายเป็นอาวุธที่ย้อนกลับมาทำลายตัวเองพระเจ้าพรหมทัตทรงฟังแล้วทรงพอพระทัยในปัญญาของพระโพธิสัตว์ จึงประทานเกียรติและยศให้มากยิ่งขึ้นกลับสู่พระเชตวันเมื่อพระพุทธองค์ทรงเล่าเรื่องนี้จบ ภิกษุทั้งหลายต่างนิ่งฟังพระองค์จึงตรัสว่า
“ภิกษุทั้งหลาย เรื่องเช่นนี้ไม่ใช่เพิ่งเกิดขึ้นในชาตินี้”
จากนั้นจึงทรงเปิดเผยว่าชายหนุ่มผู้เป็นลูกศิษย์
และคิดแข่งขันกับอาจารย์ในครั้งนั้น
ก็คือ
พระเทวทัต
ส่วนอาจารย์ฝึกช้าง ผู้ถ่ายทอดวิชาให้โดยไม่ปิดบัง
และใช้ปัญญาแสดงให้เห็นว่าความรู้กับความเข้าใจนั้นไม่ใช่สิ่งเดียวกัน
ก็คือ
พระพุทธองค์ในอดีตชาติ
กลับสู่หน้าหลักนิทานชาดก
นิทานชาดก เรื่องเดียวกันหน้าอื่นๆ
ลฏุกิกชาดก ชาดกว่าด้วยนางนกไส้
มสกชาดก ชาดกว่าด้วยศัตรูผู้มีปัญญาดีกว่ามีมิตรโง่
โรมชาดก ชาดกว่าด้วยอาชีวกเจ้าเล่ห์
อนภิรติชาดก ชาดกว่าด้วยจิตขุ่นมัว ไม่ขุ่นมัว
กาฬยมุฏฐิชาดก ชาดกว่าด้วยโลภมาก
อุทยชาดก ชาดกว่าด้วยบารมี 10 ทัศ
กามชาดก ชาดกว่าด้วยกามและโทษของกาม
มณิโจรชาดก ชาดกว่าด้วยพระเจ้าอธรรมิกราช
ขันติวัณณชาดก ชาดกว่าด้วยต้องอดใจในคนที่หาคุณธรรมยาก
กาญจนักขันธชาดก ชาดกว่าด้วยธรรมะมีค่าดั่งทองคำ
กณเวรชาดก ชาดกว่าด้วยหญิงหลายผัว
วีณาถูณชาดก ชาดกว่าด้วยเรื่องรักคนผิด
มหาโมรชาดก ชาดกว่าด้วยพญานกยูงพ้นจากบ่วง
วินีลกชาดก ชาดกว่าด้วยการเลือกทำเลผิด
วรุณชาดก ชาดกว่าด้วยการทำไม่ถูกขั้นตอน
สาเกตชาดก ชาดกว่าด้วยวางใจคนที่ชอบใจ
สาธุศีลชาดก ชาดกว่าด้วยตำราเลือกลูกเขย
อกาลราวิชาดก ชาดกว่าด้วยไก่ขันไม่ถูกเวลา
มตกภัตตชาดก ว่าด้วยสัตว์ไม่ควรฆ่าสัตว์
วลาหกัสสชาดก ว่าด้วยความสวัสดี
อัคคิชาดก ว่าด้วยท่านอัคคิกะ
กากชาดก ว่าด้วยการผูกอาฆาต
อินทสมานโคตตชาดก ชาดกว่าด้วยการสมาคมกับสัตบุรุษ
กิงฉันทชาดก ชาดกว่าด้วยโทษที่ฉกฉวยเอาประโยชน์ของคนอื่น
อลีนจิตตชาดก ชาดกว่าด้วยกัลยาณมิตร
กัจฉปชาดก ชาดกว่าด้วยลิงสัปดน
สุวรรณกักกฏชาดก ชาดกว่าด้วยปูทองผู้ฉลาด
สัตติคุมพะชาดก ชาดกว่าด้วยเรื่องการคบหาคนพาล
สาลิเกทารชาดก ชาดกว่าด้วยนกแขกเต้าเลี้ยงพ่อแม่
คุณชาดก ชาดกว่าด้วยมิตรธรรม
สูกรชาดก ชาดกว่าด้วยสุกรท้าสู้ราชสีห์
สิคาลชาดก ว่าด้วยพราหมณ์เชื่อสุนัข
กุรุงคมิคชาดก-ว่าด้วยการร่วมด้วยช่วยกัน
คิชฌชาดก-ว่าด้วยอำนาจบุญคุณ
วัณณุปถชาดก-ว่าด้วยความเพียรไม่เกียจคร้าน
ขัลลฏิยชาดก-ว่าด้วยความลุ่มหลง
กันทคลกชาดก-ชาดกว่าด้วยเรื่องนกหัวขวานตายเพราะไม้แก่น
ตินทุกชาดก-ชาดกว่าด้วยเรื่องอุบายหนีตาย
กุกกุรชาดก-ชาดกว่าด้วยการสงเคราะห์ญาติ
มุทุลักขณชาดก ชาดกว่าด้วยกามกิเลสคือต้นเหตุแห่งความเศร้าหมอง
นันทชาดก-ชาดกว่าด้วยความมานะถือตัว
จันทกินรีชาดก-ชาดกว่าด้วยความผูกพันจงรักภักดี
โลสกชาดก-ชาดกว่าด้วยโทษของความอิจฉาริษยา
พกชาดก-ชาดกว่าด้วยบาปกรรมของผู้ฉลาดแกมโกง
วานรินทชาดก-ชาดกว่าด้วยธรรมของผู้ล่วงพ้นศัตรู
กัฏฐหาริชาดก-ชาดกว่าด้วยโทษแห่งการแบ่งชนชั้น
รุกขธรรมชาดก-ชาดกว่าด้วยต้นไม้โดดเดี่ยวย่อมแพ้ลม
มหิฬามุขชาดก-ชาดกว่าด้วยโทษของการคบคนพาล
เทวธรรมชาดก-ชาดกว่าด้วยธรรมของเทวดา
มิตตวินทุก-ชาดกว่าด้วยโทษผู้ลุอำนาจความปรารถนา
ปัณฑรกชาดก-ชาดกว่าด้วยโทษการเปิดเผยความลับแก่ผู้อื่น
พัพพุชาดก-ตอนที่ 2-ชาดกว่าด้วยวิธีให้แมวตาย
ทุมเมธชาดก-ชาดกว่าด้วยการใช้อำนาจให้เป็นประโยชน์
กุสนาฬิชาดก-ชาดกว่าด้วยประโยชน์ของการคบมิตร
อสาตมนต์ชาดก-ชาดกว่าด้วยมนต์มายาหญิง
หริตมาตชาดก ชาดกว่าด้วยผู้มีอิสรภาพ
พระมหาสีลวะชาดก-ชาดกว่าด้วยการปรารภความเพียร
วาตมิคชาดก-ชาดกว่าด้วยอำนาจรส
อปัณณกธรรมชาดก-ชาดกว่าด้วยข้อปฏิบัติเพื่อป้องกันความผิดพลาด
ตักกบัณฑิตชาดก-ชาดกว่าด้วยการข้องแวะกับกิเลสคือบ่อเกิดแห่งทุกข์
กัณฑินาชาดก ว่าด้วยโทษของการตกอยู่ในอำนาจสตรี
โมรณัจจชาดก ว่าด้วยผู้ขาดหิริโอตัปปะ
กากาติชาดก ชาดกว่าด้วยนางกากี
มหากัณหชาดก-ชาดกว่าด้วยคราวที่สุนัขดำกินคน
คิริทัตตชาดก-ชาดกว่าด้วยการเอาอย่าง
โภชาชานียชาดก-ชาดกว่าด้วยความเพียรอันยิ่งใหญ่
มโนชชาดก-ชาดกว่าด้วยคบคนชั่วไม่ได้ความสุขที่ยั่งยืน
มาตุโปสกชาดก-ชาดกว่าด้วยพญาช้างยอดกตัญญู
สุชาตาชาดก-ชาดกว่าด้วยภรรยา 7 แบบ
ปัญจาวุธกุมาร-ชาดกว่าด้วยการทำความเพียร
จุลลกเศรษฐี-ชาดกว่าด้วยความฉลาดในการสร้างฐานะ
เวทัพพชาดก-ชาดกว่าด้วยโทษของการไม่รู้จักกาลเทศะ
อกตัญญุตาชาดก-ชาดกว่าด้วยคนอกตัญญู
เวฬุกะชาดก-ชาดกว่าด้วยโทษของการเป็นผู้ว่ายากสอนยาก
มาลุตชาดก-ว่าด้วยการถือความคิดเห็นของตนเป็นใหญ่
ขทิรังคารชาดก-ว่าด้วยเป็นผู้มีจิตใจมั่นคง
นิโครธมิคชาดก-ว่าด้วยการเลือกคบ
มุณิกชาดก-ว่าด้วยผู้มีอายุยืน
ติตติรชาดก-ว่าด้วยความเคารพอ่อนน้อม
มัจฉชาดก-ชาดกว่าด้วยความลุ่มหลงคือตัวนำไปสู่ความตาย
โกสิยชาดก-ชาดกว่าด้วยถ้อยคำกับการกินไม่สมกัน
อัคคิชาดก-ว่าด้วยท่านอัคคิกะ
นฬปานชาดก-ว่าด้วยการใช้ปัญญาพิจารณา
ปุณณปาติกชาดก-ชาดกว่าด้วยความฉลาดทันคน
อารามทูสกชาดก-ชาดกว่าด้วยความฉลาดอันไม่เป็นประโยชน์
อัสสกชาดก-ชาดกว่าด้วยพระเทวีอุพพรีเกิดเป็นด้วงขี้ควาย
กุลาวกชาดก ชาดกว่าด้วยการเสียสละ
ฆตบัณฑิตชาดก-ชาดกว่าด้วยความดับความโศก
จัมมสาฏกชาดก-ชาดกว่าด้วยนักบวชไหว้แพะ
ทุราชานชาดก-ชาดกว่าด้วยภาวะของหญิงรู้ได้ยาก
ปัญจภีรุกชาดก-ชาดกว่าด้วยความสวัสดี
ครหิตชาดก-ชาดกว่าด้วยลิงติเตียนมนุษย์
สุวรรณหังสชาดก-โลภมากลาภหาย
มิตจินติชาดก ว่าด้วย ปลาช่วยปลาให้พ้นข่าย
มูสิกาชาดก หนูกับสุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์
สมุคคชาดก ฤๅษีกับยักษ์ เปรียบหญิงมีอาการคล้ายก้นเหว
สสปัณฑิตชาดก ว่าด้วยผู้สละชีวิตเป็นทาน
พันธนาคารชาดก ว่าด้วย เครื่องผูก
กักกรชาดก-ชาดกว่าด้วยผู้ฉลาดเอาตัวรอดได้
ติตติรชาดก ว่าด้วย บาปเกิดจากความจงใจ
ฉวชาดก-ชาดกว่าด้วยการนั่งที่ไม่สมควร
จุลลโพธิชาดก-ชาดกว่าด้วยความโกรธ
มหธัมมปาลชาดก-ชาดกว่าด้วยตระกูลที่ไม่ตายวัยหนุ่ม
ทุพภิยมักกฏชาดก-ชาดกว่าด้วยการคบคนชั่ว
อัตถัสสทวารชาดก-ชาดกว่าด้วยประตูแห่งประโยชน์
บุปผรัตตชาดก-ชาดกว่าด้วยเป็นทุกข์เพราะภรรยาไม่ได้ผ้าย้อมดอกคำ
ชวสกุณชาดก ว่าด้วย ผู้ไม่มีกตัญญูไม่ควรคบ
สาลิตตกชาดก ว่าด้วยคนมีศิลปะ
สมิทธิชาดก-ชาดกว่าด้วยการไม่รู้เวลาตาย
ปัณณิกชาดก ชาดกว่าด้วย ที่พึงให้โทษ
กฏาหกชาดก-ชาดกว่าด้วยคนขี้โอ่
จุลปทุมชาดก-ชาดกว่าด้วยการลงโทษหญิงชายทำชู้กัน
กกัณฏกชาดก-ชาดกว่าด้วยกิ้งก่าได้ทรัพย์
ฉัททันตชาดก-ชาดกว่าด้วยพญาช้างฉัททันต์
อุทัญจนีชาดก-ชาดกว่าด้วยหญิงโจร
สีลานิสังสชาดก-ชาดกว่าด้วยอานิสงส์ของศีล
คูถปาณกชาดก-ชาดกว่าด้วยหนอนท้าสู้กับช้าง
สัตตปัตตชาดก-ชาดกว่าด้วยความสำคัญผิด
พรหมทัตตชาดก-ชาดกว่าด้วยผู้ขอกับผู้ถูกขอ
โกกาลิกชาดก-ชาดกว่าด้วยพูดในกาลที่ควรพูด
มัจฉทานชาดก-ชาดกว่าด้วยการให้ข้าวเป็นทานแก่ปลา
สาลิยชาดก ว่าด้วย ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัว
ผลชาดก-ชาดกว่าด้วยความสามารถในการดูผลไม้
เสยยชาดก-ชาดกว่าด้วยคบคนประเสริฐก็ประเสริฐ
กุกกุฏชาดก-ชาดกว่าด้วยผลของการไม่เชื่อง่าย
กายนิพพินทชาดก-ชาดกว่าด้วยความเบื่อหน่ายร่างกาย
สสปัณฑิตชาดก-ชาดกว่าด้วยผู้สละชีวิตเป็นทาน
กุททาลชาดก-ชาดกว่าด้วยความความชนะที่ดี
พันธนโมกขชาดก-ชาดกว่าด้วยการหลุดพ้นจากเครื่องผูกมัด
กุมภชาดก ชาดกว่าด้วยโทษของสุรา
สุชาตกุมารชาดก-ชาดกว่าด้วยการพลัดพรากจากสิ่งเป็นทุกข์
โรหนมิคชาดก-ชาดกว่าด้วยความรักในสายเลือด
คังเคยชาดก-ชาดกว่าด้วยผู้ชอบโอ้อวด
สุขวิหารีชาดก-ชาดกว่าด้วยสุขอันเกิดจากการบรรพชา
ตัจฉกสูกรชาดก-ชาดกว่าด้วยหมูพร้อมใจกันสู้เสือ
ทิปิชาดก-ชาดกว่าด้วยแพะกับเสือเหลือง
ปัพพตูปัตถรชาดก-ชาดกว่าด้วยอภัยโทษ
ขุรปุตตชาดก-ชาดกว่าด้วยการทำตนให้ไร้ประโยชน์
กัจจานิโคตตชาดก-ชาดกว่าด้วยในการไหนๆ ธรรมย่อมไม่ตาย
การันทิยชาดก-ชาดกว่าด้วยการทำที่เหลือวิสัย
กาสาวชาดก-ชาดกว่าด้วยผ้ากาสาวพัสตร์
โกสัมพิยชาดก ชาดกว่าด้วยอยู่คนเดียวดีกว่าร่วมกับคนพาล
กุหกชาดก-ชาดกว่าด้วยพูดดีได้เงินได้ทอง
อุจฉังคชาดก-ชาดกว่าด้วยหญิงผู้มีใจรักพี่รักน้อง
ขรัสสรชาดก-ชาดกว่าด้วยบุตรที่มารดาละทิ้ง
กปิชาดก-ชาดกว่าด้วยการโกหกหลอกลวง
กัลยาณธรรมชาดก-ชาดกว่าด้วยผู้มีกัลยาณธรรม
นันทิวิสาลชาดก-ชาดกว่าด้วยการใช้วาจาไพเราะ
ทัพพปุบผาชาดก-ชาดกว่าด้วยโทษของการโต้เถียงกัน
นังคลีสชาดก-ชาดกว่าด้วยคนพาลกล่าวคำที่ไม่ควรกล่าว
กูฏวาณิชชาดก-ชาดกว่าด้วยหนามยอกเอาหนามบ่ง
อนุสาสิกชาดก-ชาดกว่าด้วยเรื่องดีแต่พูด
สุราปานชาดก-ชาดกว่าด้วยโทษของการดื่มสุรา
สกุณีคติชาดก-ชาดกว่าด้วยไม่หากินไกลถิ่น
สุวรรณสามชาดก-ชาดกว่าด้วยผู้บำเพ็ญเมตตาบารมี
ขันธปริตตชาดก-ชาดกว่าด้วยพระปริตรป้องกันสัตว์ร้ายต่าง ๆ
สุวรรณหังสชาดก-ชาดกว่าด้วยความโลภ
กัณหทีปายนชาดก ชาดกว่าด้วยความรักที่มีต่อบุตร
สรภชาดก-ชาดกว่าด้วยละมั่งทำคุณแก่พระราชา
มณิกัณฐชาดก-ชาดกว่าด้วยขอสิ่งที่ไม่ควรขอ
สมุททชาดก-ชาดกว่าด้วยสมุทรสาคร
อัมพชาดก-ชาดกว่าด้วยบัณฑิตควรพยายามร่ำไป
อาวาริยชาดก-ชาดกว่าด้วยไม่ควรเปล่งวาจาที่ดีให้เกินแก่ควรกาล
อรรถกถา กัสสปมันทิยชาดก ว่าด้วย รู้ตัวว่าผิดแล้วสารภาพผิด
อรรถกถากุนตินีชาดก ว่าด้วย การเชื่อมมิตรภาพ
อรรถกถา ขุรัปปชาดก ว่าด้วย ถึงคราวกล้าควรกล้า
อรรถกถาคุมพิยชาดก ว่าด้วย เปรียบวัตถุกามเหมือนยาพิษ
ลิตตชาดก-ชาดกว่าด้วยลูกสกาอาบยาพิษ
อรรถกถาจตุมัฏฐ ชาดกว่าด้วยผู้เลวทราม ๔ อย่าง
อรรถกถา จุลลกาลิงคชาดก ว่าด้วย เทวดากีดกันความพยายามของคนไม่ได้
อรรถกถา จุลลธนุคคหชาดก ว่าด้วย จุลลธนุคคหบัณฑิต
อรรถกถา จุลลธรรมปาลชาดก ว่าด้วย ความรักของแม่ที่มีต่อลูก
อรรถกถาจุลลนารทกัสสปชาดก ว่าด้วย พิษ เหว เปือกตม และอสรพิษ
อรรถกถา จุลลปโลภนชาดก ว่าด้วย หญิงทำบุรุษให้งงงวย
อรรถกถาชรูทปานชาดกว่าด้วย ขุดบ่อได้ทรัพย์กลับพินาศเพราะขุดเกิน
อรรถกถา เจติยราชชาดก ว่าด้วย เชฏฐาปจายนธรรม
สีหจัมมชาดก-ชาดกว่าด้วยลาห่มหนังสิงโต
อรรถกถา ชาครชาดกว่าด้วยผู้หลับและตื่น
อรรถกถา ตจสารชาดก ว่าด้วย คนฉลาดย่อมไม่แสดงอาการให้ศัตรูเห็น
อรรถกถา ถุสชาดก ว่าด้วย รู้จักแกลบหรือข้าวสารในที่มืด
อรรถกถา ทธิวาหนชาดก ว่าด้วย พระเจ้าทธิวาหนะ
กาลัณฑุกชาดก-ชาดกว่าด้วยมารยาทส่อสกุล
อรรถกถาทุติยปลายิชาดกว่าด้วยคนถูกความเร่าร้อนเผาจนไม่อาจสู้ข้าศึกได้
อรรถกถาทุทททชาดกว่าด้วย คติของคนดีคนชั่ว
อรรถกถาธังกชาดก ว่าด้วยการร้องไห้ไม่มีประโยชน์
อรรถกถาธูมการีชาดก ว่าด้วยเศร้าโศกเพราะได้ใหม่ลืมเก่า
อรรถกถานังคุฏฐชาดกว่าด้วยบูชาไฟด้วยหางวัว
รุหกชาดก-ชาดกว่าด้วยรุหกปุโรหิต
สกุณาชาดก-ชาดกว่าด้วยที่พึ่งให้โทษ
อรรถกถานานาฉันทชาดก ว่าด้วยต่างคนต่างใจ
อรรถกถา ปทกุศลมาณวชาดก ว่าด้วย ภัยที่เกิดแต่ที่พึ่งอาศัย
อรรถกถาปรันตปชาดกว่าด้วย ลางบอกความชั่วและภัยที่จะมาถึง
อรรถกถา ปลาสชาดก ว่าด้วย เหตุที่จะต้องหนีจากไป
อรรถกถาปัญจุโปสถิกชาดก ว่าด้วยนกพิราบ
อรรถกถาปัพพชิตวิเหฐกชาดก ว่าด้วยกราบไหว้ผู้ควรกราบไหว้
อรรถกถาปาทัญชลิชาดก ว่าด้วยปาทัญชลีราชกุมาร
อรรถกถาปุจิมันทชาดก ว่าด้วยผู้รอบคอบ
อรรถกถาปุฏภัตตชาดก ว่าด้วยการคบ
อรรถกถาปุณณนทีชาดก ว่าด้วยการไม่ระลึกถึง
ทุททุภายชาดก-ชาดกว่าด้วยกระต่ายตื่นตูม
วิโรจนชาดก-ชาดกว่าด้วยสุนัขจิ้งจอกไม่เจียมตัว
อรรถกถาพรหาฉัตต ชาดกว่าด้วยเอาของน้อยแลกของมาก
อรรถกถาพาโลวาท ชาดกว่าด้วยคนมีปัญญาบริโภค
อรรถกถา พาหิยชาดก ว่าด้วย เป็นคนควรศึกษาศิลปะ
อรรถกถาภัคค ชาดกว่าด้วยอายุ
ตัณฑุลนาฬิชาดก-ชาดกว่าด้วยการตีราคาสินค้า
อรรถกถาภิกขาปรัมปร ชาดกว่าด้วยการให้ทานในท่านใด มีผลมาก
อรรถกถา ภัทรฆฏเภทกชาดก ว่าด้วย คนโง่เขลาเดือดร้อนภายหลัง
อรรถกถา ทัททรชาดก ว่าด้วย ไม่ควรถือตัวในที่ที่เขาไม่รู้จัก
อรรถกถา พิลารโกสิยชาดก ว่าด้วย ให้ทานไม่ได้เพราะเหตุ ๒ อย่าง
เนรุชาดก-ชาดกว่าด้วยอานุภาพของเนรุบรรพต
อรรถกถามตโรทนชาดก ว่าด้วยร้องไห้ถึงคนตาย
อรรถกถา มหาปิงคลชาดก ว่าด้วย พระเจ้าปิงคละผู้ร้ายกาจ
อรรถกถามหาโพธิชาดก ว่าด้วยปฏิปทาของผู้นำ
อภิณหชาดก-ชาดกว่าด้วยการเห็นกันบ่อยๆ
อรรถกถามหาโพธิชาดก ว่าด้วยปฏิปทาของผู้นำ (ตอนจบ)
อรรถกถามหาสุวราชชาดก ว่าด้วยสหายย่อมไม่ละทิ้งสหาย
อรรถกถามหิสชาดก ว่าด้วยลิงกับควาย
สัมโมทมานชาดก-ชาดกว่าด้วยพินาศเพราะทะเลาะกัน
สัจจังกิรชาดก-ชาดกว่าด้วยไม้ลอยน้ำดีกว่าคนอกตัญญู
อสัมปทานชาดก-ชาดกว่าด้วยการไม่รับของทำให้เกิดการแตกร้าว
อรรถกถามิคโปตกชาดก ว่าด้วย คำพูดที่ทำให้หายเศร้าโศก
อรรถกถารถลัฏฐิชาดกว่าด้วย ใคร่ครวญก่อนแล้วทำ
อรรถกถามัยหสกุณชาดกว่าด้วย การใช้ทรัพย์ให้เป็นประโยชน์
อรรถกถามักกฏ ชาดกว่าด้วยลิง
สังวรมหาราชชาดก-ชาดกว่าด้วยพระราชาผู้มีศีลาจารวัตรที่ดีงาม
อรรถกถาลาภครหิก ชาดกว่าด้วยวิธีการหลอกลวง
อรรถกถา วาตัคคสินธว ชาดกว่าด้วยม้ามีศักดิ์ศรี
อรรถกถา วัจฉนขชาดก ว่าด้วยเรื่องดาบสเล็บงาม
อรรถกถาวิคติจฉชาดก ว่าด้วยความปรารถนาไม่มีที่สิ้นสุด
อรรถกถาวิฆาสาทชาดก ว่าด้วยการกินของที่เป็นเดน
อรรถกถาสังกัปปราคชาดก ว่าด้วยลูกศรคือกิเลส
อรรถกถา สุจจชชาดก ว่าด้วย ภรรยาที่ดี
สุนัขชาดก-ชาดกว่าด้วยผู้ฉลาดย่อมช่วยตัวเองได้
อรรถกถาสุลสาชาดกว่าด้วย ผู้รอบรู้เหตุผลย่อมรอดพ้นศัตรู
อรรถกถา โสมทัตตชาดก ว่าด้วย อาการของผู้ขอ
อรรถกถาโสณกชาดกว่าด้วย เรื่องพระราชาจะพระราชทานรางวัลแก่ผู้พบโสณกกุมาร
ฌานโสธนชาดก-ชาดกว่าด้วยสุขเกิดจากสมาบัติ
มหาสุวราชชาดก-ชาดกว่าด้วยความพอเพียง
อรรถกถาอุจฉิฏฐภัตตชาดกว่าด้วย นางพราหมณีหาชายชู้
อรรถกถาโสมนัสสชาดกว่าด้วย การใคร่ครวญก่อนแล้วทำ
อรรถกถาอนนุโสจิยชาดกว่าด้วย ทุกคนจะต้องตายควรเมตตากัน
อรรถกถาตุณฑิลชาดกว่าด้วย ธรรมเหมือนน้ำบาปธรรมเหมือนเหงื่อไคล
อรรถกถาอรัญญ ชาดกว่าด้วยการเลือกคบคน
อรรถกถาอหิตุณฑิก ชาดกว่าด้วยลิงกับหมองู
อรรถกถาอัฏฐาน ชาดกว่าด้วยสิ่งที่เป็นไปไม่ได้
อรรถกถาอัพภันตร ชาดกว่าด้วยผลไม้ทิพย์
ฆตาสนชาดก ชาดกว่าด้วยภัยที่เกิดจากที่พึ่ง
อรรถกถาสันธิเภท ชาดกว่าด้วยโทษที่เชื่อถือคำส่อเสียด
อรรถกถาอุมมาทันตีชาดกว่าด้วย เสนาบดีถวายนางอุมมาทันตีแด่พระราชา
ชนสันธชาดก-ชาดกว่าด้วยเหตุที่ทำจิตให้เดือดร้อน
อรรถกถา วิสัยหชาดก ว่าด้วย ความยากจนไม่เป็นเหตุให้ทำชั่ว
อรรถกถา ผันทนชาดก ว่าด้วยการผูกเวรของหมีและไม้ตะคร้อ
อรรถกถาสูจิ ชาดกว่าด้วยเข็ม
อรรถกถาติรีติวัจฉ ชาดกว่าด้วยควรบูชาผู้มีพระคุณ
ปานียชาดก-ชาดกว่าด้วยการทำบาปแล้วรังเกียจบาปที่ทำ
เกฬิสีลชาดก-ชาดกว่าด้วยปัญญาสำคัญกว่าร่างกาย
อรรถกถาปีฐ ชาดกว่าด้วยธรรมในสกุล
อรรถกถานันทิยมิคราช ชาดกว่าด้วยพระยาเนื้อนันทิยะ
ธัมมัทธชชาดก-ชาดกว่าด้วยพูดอย่างหนึ่งทำอย่างหนึ่ง
สัมภวชาดก ว่าด้วยคนผู้รุ่งโรจน์ได้เพราะปัญญา
อรรถกถาภิส ชาดกว่าด้วยผู้ลักเอาเหง้ามัน
อรรถกถาทัฬหธรรมชาดกว่าด้วย ความกตัญญู
อรรถกถาตักกลชาดกว่าด้วย การเลี้ยงดูบิดามารดา
อรรถกถาจักกวาก ชาดกว่าด้วยความเป็นอยู่ของนกจักรพราก
อรรถกถากฬายมุฏฐิ ชาดกว่าด้วยโลภมาก
ลฏุกิกชาดก ชาดกว่าด้วยนางนกไส้ ตอนที่ 1
ลฏุกิกชาดก ชาดกว่าด้วยนางนกไส้ ตอนที่ 2
อรรถกถานฬินิกาชาดก ว่าด้วย ราชธิดาทำลายตบะของดาบส
อรรถกถา หัตถิปาลชาดก ว่าด้วย กาลเวลาไม่คอยใคร
อรรถกถาอสังกิยชาดกว่าด้วย เมตตากรุณาทำให้ปลอดภัย
อรรถกถา คามณิจันทชาดก ว่าด้วย ลิงเป็นสัตว์ไม่รู้จักเหตุ
อรรถกถาอโยฆรชาดกว่าด้วย อำนาจของมัจจุราช
อรรถกถา โคธชาดก ว่าด้วย ฤาษีหลอกกินเหี้ย
อรรถกถา กิมปักกชาดก ว่าด้วย โทษของกาม
อรรถกถา กิงสุโกปมชาดก ว่าด้วย คนไม่รู้ธรรมด้วยญาณย่อมสงสัยในธรรม
อรรถกถา ทุพพลกัฏฐชาดก ว่าด้วย ช้างกลัวไม้แห้ง
อรรถกถา กาฬกัณณิชาดกว่าด้วย มิตร
อรรถกถา สุมังคลชาดก ว่าด้วย คุณธรรมของกษัตริย์
อรรถกถาอุททาลกชาดกว่าด้วย จรณธรรม
อรรถกถาอสิตาภุชาดกว่าด้วย โลภมากลาภหาย
อรรถกถาปูฏทูสกชาดกว่าด้วย ผู้ชอบทำลาย
อรรถกถา จิตตสัมภูตชาดก ว่าด้วยผลของกรรม
อรรถกถากาฬพาหุ ชาดกว่าด้วย ลิงหลอกเจ้า
อรรถกถา กุฏิทูสกชาดก ว่าด้วย ลิงกับนกขมิ้น
อรรถกถาเกสวชาดก ว่าด้วย ความคุ้นเคยเป็นรสอันยอดเยี่ยม
โกมาริยปุตตชาดก ว่าด้วย ผู้ไกลจากภูมิฌาน
อรรถกถาวรรณาโรหชาดกว่าด้วย ผู้มีใจคอหนักแน่น
อรรถกถาวิสวันตชาดกว่าด้วย ตายเสียดีกว่าดูดพิษที่คายออกแล้ว
อรรถกถาอสทิสชาดกว่าด้วย อสทิสกุมาร
อรรถกถาสุตนชาดกว่าด้วย เสียเพื่อได้
อรรถกถาสัพพทาฐิชาดกว่าด้วย ผู้มีบริวารมากเป็นใหญ่ได้
อรรถกถาเวนสาขชาดกว่าด้วย ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว
อรรถกถา มูลปริยายชาดกว่าด้วย กาลเวลากินสัตว์พร้อมทั้งตัวเอง
อรรถกถา ติตถชาดกว่าด้วย การเบื่อเพราะซ้ำซาก
อรรถกถา ชัมพุขาทกชาดก ว่าด้วย การสรรเสริญกันและกัน
อรรถกถา ขันติวรรณนชาดก ว่าด้วย ต้องอดใจในคนที่หาคุณธรรมยาก
อรรถกถา คชกุมภชาดก ว่าด้วย ช้าๆ จะได้พร้าสองเล่มงาม
อรรถกถา สกุณัคฆิชาดก ว่าด้วย เหยี่ยวนกเขา
อรรถกถา สาลกชาดก ว่าด้วย สาลกวานร
อรรถกถา โกสิยชาดก ว่าด้วย ถ้อยคำกับการกินไม่สมกัน
อุทปานทูสกชาดก
อรรถกถาวิกัณณกชาดก ว่าด้วยคนเห็นแก่อามิสย่อมเดือดร้อน
อรรถกถาสุปัตตชาดก ว่าด้วยนางกาแพ้ท้อง
มหาปโลภนชาดก ว่าด้วยหญิงผู้เขย่าหัวใจพรหมจรรย์
อรรถกถา วานรินทชาดก
อรรถกถาขันติวาทิชาดก ว่าด้วยโทษที่ทำร้ายพระสมณะ
อรรถกถามังสชาดก ว่าด้วยวาทศิลป์ของคนขอ
อรรถกถา อุรคชาดก
มหากปิชาดก
อรรถกถา มณิสูกรชาดก
อรรถกถา ตักการิยชาดก
อรรถกถาโลหกุมภิชาดกว่า ด้วยสัตว์นรกในโลหกุมภี
อรรถกถาติตติรชาดกว่าด้วย บาปเกิดจากความจงใจ
อรรถกถา โลมหังสชาดก
อรรถกถา วาโลทกชาดก
อรรถกถา วารุณิทูสกชาดก
อรรถกถาอุปสิงฆปุปผก ชาดกว่าด้วยคนดีไม่ควรทำชั่วแม้นิดหน่อย
อรรถกถาอินทริย ชาดกว่าด้วยดี ๔ ชั้น
อรรถกถาอัฏฐิเสน ชาดกว่าด้วยการขอ
อรรถกถาอายาจิตภัตตชาดก ว่าด้วยการเปลื้องตน
อรรถกถานฬปาน ชาดกว่าด้วยการพิจารณา
อรรถกถา สกุณชาดก ว่าด้วย ที่พึ่งให้โทษ
สีวิราชชาดก ว่าด้วย การให้ดวงตาเป็นทาน
ติปัลลัตถมิค ชาดกว่าด้วยเล่ห์กลลวงพราน
นกุลชาดก ว่าด้วยอย่าวางใจมิตร
นักขัตตชาดก ประโยชน์คือฤกษ์
กุมมาสปิณฑชาดก ขนมเพียงไม่กี่ก้อน ที่เปลี่ยนชีวิตคนธรรมดา
นิโครธชาดก คนที่ควรคบกับคนที่ควรถอยห่าง
โภชาชานียชาดก ม้าศึกผู้ไม่ยอมแพ้
รถลัฏฐิชาดก อย่าตัดสินอะไร… จากคำพูดฝ่ายเดียว
อรรถกถา คังคมาลชาดก ว่าด้วย กามทั้งหลายเกิดจากความดำริ
จุลลนันทิยชาดก ผลของกรรมดีกรรมชั่ว
ทูตชาดก การบอกความทุกข์แก่ผู้ที่ควรบอก
เอกราชชาดก คุณธรรมคือขันติและตบะ
วัฑฒกีสูกรชาดก หมูสู้เสือได้ด้วยความสามัคคี
สิริชาดก ว่าด้วยโภคะเกิดแก่ผู้มีบุญ
อุทุมพรชาดก คนที่รู้จักอ่อนน้อม ย่อมไม่ถูกความอยากหลอกง่าย ๆ
เวริชาดกว่าด้วย การอยู่ร่วมกับคนเป็นคู่เวรกันเป็นทุกข์
เตลปัตตชาดก ว่าด้วยการรักษาจิต เตลปัตตชาดก
ทีฆีติโกสลชาดก เวร...ไม่มีวันจบด้วยการแก้แค้น
กุณาลชาดก ว่าด้วยนกดุเหว่า
อรรถกถาจัมเปยยชาดก ว่าด้วยบำเพ็ญตบะเพื่อต้องการเกิดเป็นมนุษย์
ภัลลาติยชาดก ว่าด้วยรักของกินนร
อุปาหนชาดกว่าด้วยศิษย์คิดเทียบอาจารย์ ความรู้ที่ไร้ปัญญา อาจย้อนกลับมาทำร้ายตัวเอง
พกพรหมชาดกเมื่อผู้มีอายุยืนคิดว่าตนเป็นอมตะ
มกสชาดก ศัตรูผู้มีปัญญา ยังดีกว่ามิตรผู้โง่เขลา
อรรถกถาคันธารชาดก ว่าด้วยพระคันธาระฤาษี
อรรถกถา ติตติรชาดก ตายเพราะปาก
อรรถกถา เอกกนิบาตชาดก กุลาวกวรรค ติตติรชาดก ว่าด้วยผู้มีความอ่อนน้อม
คำค้น :: นิทานชาดก มิใช่เรื่องที่แต่งขึ้นเพื่อสอนคุณธรรม แต่นิทานชาดก คือ เรื่องในอดีตชาติของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า นิทานธรรมะที่พระองค์ทรงแสดงไว้แล้วอย่างแท้จริง นอกจากนี้ยังมีนิทานภาษาอังกฤษ วีดีโอนิทาน คลิปนิทาน การ์ตูนสุภาษิต ให้ศึกษา เพื่อให้เป็น นิทานเยาวชน นิทานเด็ก นิทานสอนใจ นิทานคุณธรรมเพื่อจรรโลงจิตใจ ผู้ศึกษาให้รักในคุณงามความดี นิทา,นิทานชาดก,นิทานชาดกพร้อมรูปภาพประกอบ,นิทาน, นิทานชาดก, นิทานไทย, นิทานธรรมะ, นิทานธรรมะไทย, นิทานเด็ก, คุณธรรม, การ์ตูนธรรมะ, การ์ตูนไทย, การ์ตูนภาพ, การ์ตูนช่อง, การ์ตูนนิทาน, การ์ตูนเด็ก, การ์ตูนสีขาว, นิทานธรรมะออนไลน์, นิทานธรรมะสอนคุณธรรม พระโพธิสัตว์,นิทานชาดกออนไลน์,นิทานชาดกเรื่องสั้น,นิทานชาดก หมายถึง,นิทานชาดกและคติสอนใจ,นิทานสองภาษา,นิทานสำหรับเด็ก,นิทานก่อนนอน
บทความนี้ ถูกใจคุณหรือไม่
+
-
* * นิทานชาดก แนะนำ/เกี่ยวข้อง * *
อำมาตย์บัณฑิต กับ พระยาช้างต้น อภิณหชาดก ว่าด้วยการติดเพื่อน
หมูจอมตระกละ มุณิกชาดก ว่าด้วยความมีอายุยืน หน้า 4 จบ
พญาสุนัขเจ้าปัญญา กุกกรชาดก ว่าด้วยการสงเคราะห์ญาติ หน้า 3
Vedabbha-Jataka Page 1
Vatamiga-Jataka Page 2
Cullaka-Setthi-Jataka Page 1
**บทความหมวดอื่นแนะนำ
นิทานชาดก 500 ชาติ
การ์ตูนนิทานชาดก
การ์ตูนนิทานอีสป
บทความมงคลชีวิต 38 ประการ
ความดีสากล และ 5 ห้องชีวิต
บทความวัฒนธรรมชาวพุทธ
สิ่งดีๆมีไว้แบ่งปัน อะไรดีๆมีอีกเยอะ กด Like facebook กัลยาณมิตร
ยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคล
